قطره محال اندیش

بر این قصه شرط است گریستن

2011-09-09T04:37:00.000-07:00

پنج شنبه، ساعت هشت شب، بلوار اشرفی اصفهانی

صندلی جلو تاکسی نشسته ام। بدون روگرداندن می توانم حدس بزنم پسر و دختر جوان روی صندلی عقب در چه حالی هستند راننده هم پسرک جوانی است که موسیقی تند ترکی گذاشته و گهگاهی زمزمه میکند। بسیار بد رانندگی می کند و هرازگاهی از طریق آینه دختر و پسر صندلی عقب را دید می زند و با خودش ور می رود। شخص دیگری سوار می شود و بعد از دویست متر گویی چیزی را فراموش کرده باشد از راننده می خواهد اورا پیاده کند। از روی بی میلی یک دوهزارتومانی از جیبش در می آورد و به گونه ای به راننده می دهد که راننده بی خیال شود و حساب نکند।از این جا به بعد نقل قول مستقیم می کنم:

مسافر: ببخشید داداش، شرمنده اصلاً یادم رفت ... معطلت کردم .... پول خرد هم که ندارم .... بفرما
راننده: نه داداشم، این حرفا چیه وظیفمونه ... [با کلی جستجو سر آخر هزار و پانصد تومان بر می گرداند و به سرعت حرکت می کند]مسافر: داداش ... هوی عمو ... عوضی ... یابو ....... [وصدایش شنیده نمی شود]
راننده: [دستش به ...]برو بابا ... مردک ... [ و آهنگ را زمزمه می کند و عقب را دید می زند و ...]
و این است وضعیت امروز اخلاق جامعه ی ما

واپسین سنگرها

2011-09-09T04:30:00.000-07:00

ما همیشه خودمان را دست کم می گیریم اما به هنگام فقر، بیماری یا تنهایی از جاودانگی خویش آگاه می شویم باید به واپسین سنگرها رانده شویم.
یادداشت ها- آلبرکامو- خشایار دیهیمی/ جلد اول

فریب خورندگان

2011-06-17T07:05:00.000-07:00

در میان آدم های بی قدرت، آنهایی که خواب نجات جهان را از طریق به دست گرفتن زمام امور و رهاندن آن و (خودشان) از ترس می بینند، خودشان را فریب می دهند. نوع بشر از طریق دست به دست شدن قدرت و افتادن قدرت به دست آدم های بی قدرت سابق نجات نخواهد یافت. زیرا درست در همان روزی که قدرت به دست آنها می افتد، معصومیتشان از بین می رود. ... آنها در وحشت انتقام خواهند زیست.
روح پراگ/ ایوان کلیما/ خشایار دیهیمی

آزاده

2011-06-17T06:26:00.000-07:00

هر کسی که از روحش، یکپارچگی درونش دفاع کرده است، و حاضر است هر چیزی را وابگذارد، حتی آزادی جابجایی اش را، و در صورت ضرورت نهایی حتی زندگی اش را نیز به خطر بیندازد، از وحشت نمی شکند و بنابراین دست قدرت هرگز به او نمی رسد. چنین آدمی است که آزاد است، چنین آدمی است که همطراز قدرت است و نه رقیبی در مبارزه برای سلطه بر یک کشور، سلطه بر آدم ها و چیزها، بلکه موجود زنده ای است یاد آور پیش پا افتادگی و گذرا بودن هر آن چیزی که قدرت مدافع و نماینده ی آن است.
روح پراگ/ ایوان کلیما/ خشایار دیهیمی

این روزها

2011-06-16T00:45:00.000-07:00

1- بیست و پنجم خرداد، میدان ونک. طبق پیش بینی میدان مملو است انواع و اقسام مامورین با لباسها، چهره ها و رفتارهای متفاوت. همین که این منظره را میبینی هول و هراس و همچنین حس اسارت به تو دست می دهد. از همه شان متنفر می شوی. آرزو میکنی قدرتی، سلاحی یا وردی داشتی تا از هستی محوشان کنی. همچنین می توانی در چهره بعضی شان ببینی که به هیچت حساب نمی کنند و تو، شمایل تو، شخصیت و مرام تو را به سخره می گیرند که البته بنا به منطقی که برای خود دارند.
2- گذشته از احساسات رد و بدل شده در این آوردگاه پر هول و هراس، من اما از نفرتی میترسم که در دل دو گروه ریشه می دواند. می دانم برای حکومت آزادی فردی، حقوق فردی و شهروندی اهمیت ندارد اما آیا هیچ اندیشیده اند که با این نفرتی که می کارند فردا فاجعه درو می کنند.
3- از زمانی که به یاد دارم همواره از هر قومیتی به نوعی یاد می شده. در دوران کودکی ما مصادف با دوران جنگ، گروهی از جنگ زدگان کرد در قسمتی از شهر با وضع اسفباری زندگی می کردند. از همان هنگام کودکان را از معاشرت با آنها می ترساندند که خطرناکند. که غریبه اند و ... از این داستان که بگذری عرب های کشورت نوعی دیگر، ترک ها، لرها، شمالی ها و انبوه محتویات هزل ذهن ما. و امروز دسته بندی های جدید. مرفه بی درد و مستضعف پردرد و خطرناک تر از همه سبز و غیر سبز. بسیجی و دانشگاهی. خودی و غیر خودی.البته این بار با چاشنی نفرتی فزاینده و رو به رشد. بترسیم از این همه نفرتی که در دلها کاشته می شود. نفرتی که فردا جز میدانی جنگ برای کشور به ارمغان نخواهد آورد. میدانی که قربانیش نه یک گروه و دسته و حزب که انسانیت و اخلاق است.
4- بعد از این فکرها که اغلب در کوه نوردی های آخر هفته به ذهنم می رسد یاد فاجعه بوسنی افتادم. جایی که تفرقه ریشه دار بین قومیت ها و نژادها سر باز کرد و شد آنکه همسایه، گلوی همسایه اش را درید و ناموسش را به تاراج برد. بهتر است از زبان خودشان بخوانیم:
" کشور من تصویر یه سرباز جوونی رو داره که برای اولین بار آدم کشته. کنار مردی که گردن اش رو بریده و هنوز داره جون میده بالا میاره"
کشور من شبیه مادریه که این نامه رو براش فرستادند: پسرت رو کشتیم. اگه میخوای برات جسدش رو بفرستیم تا خاک کنی ، برامون سه هزار دلار جور کن
کشور من یه پناهنده پیر مسلمون دم مرگه که وارد یه روستای یونانی اورتودوکس میشه. قبل از این که بمیره مختصر به روستایی ها توضیح میده چجوری یه مسلمون رو دفن می کنند
یا تصویر کشور من این جمله است که میگن کلاه آبی های هلندی روی دیوار نوشتن: دختره بی دندون و سیبیلوئه و بوی گه میده؟ پس حتماً بوسنیاییه"

پس نوشت: نقل قول ها از " پیکر زن همچون میدان نبرد در جنگ بوسنی" / ماتئی ویسنی یک/ تینوش نظم جو

فضای عمومی

2011-06-14T19:39:00.000-07:00

در این کشور همه احساس می کنند که کلاه سرشان رفته است و بنابراین فکر می کنند که حق دارند سر دیگران کلاه بگذارند
ایوان کلیما/ روح پراگ/ خشایار دیهیمی

نقد، توهین و اخلاق نقش بر آب ایرانی

2011-06-09T11:16:00.000-07:00

1- تمام کسانی که گذری هر چند اندک در جهان مجازی دارند، از برخورد دو شخصیت سینمایی نام آشنای این سرزمین- فریبرز عرب نیا و حامد بهداد- مطلع هستند. با یک جستجوی ساده در گوگل به راحتی میتوانید حجم عمده ای از مطالب در این مورد را بیابید. اینکه این اتفاق اینقدر در جامعه مجازی ایران پر مخاطب می شود خود مساله ای است قابل تامل که فعلاً بحث این مقال نیست.

2- قصه از این قرار است که فریبرز عرب نیا در برنامه هفت حاضر می شود و سعی دارد سیاست های فرهنگی حاکم بر سینمای ایران را نقد کند. از هر دری سخن می گوید از جمله در مورد بازیگران جوان امروز سینما. در بخشی از صحبت هایش چنین عرضه می دارد: " مارلون براندو الآن تبدیل شده به یه کسی که ما می تونیم پشتش خودمونو قایم بکنیم و شبیه یک بازیگر مجنون بریم سر صحنه، هیچ کدوم از رفتارامون نه بر اساس انسانیت نه بر اساس اصول حرفه ای نه بر اساس توجه به سرنوشت مردم، هیچ... هیچ... فقط بر اساس شیفتگی خودم انجام بشه و اسم خودم رو هم بذارم شبیه مارلون براندو. عیب نداره بذارین. نتیجه چی می شه؟ نتیجه این می شه که کسی که می خواد بیاد بازیگر بشه نمی خواد بازیگر شوریده ای باشد که روح جست و جوگرش به دنبال رهایی، خلوص و از طریق اون حقیقت جویی است؛ فقط می خواد اسمی باشه که همه به زبون بیارن، عکسی باشه که همه جا هست" . این سخن بر مذاق حامد بهداد خوش نمی آید و در جواب نامه ای گزنده و سرگشاده منتشر می کند. همچنین در شیراز در جمع دانشجویان این بار به صورت شفاهی تکمله ای بر نامه اش می افزاید بدین قرار که " من می‌توانستم هیچی نگویم. و حتی ظاهرا عصبانیتی را نشان ندهم. به من توهین شد. راستش مگر من کی‌ام؟ من نقاب اجتماعی‌ام را قبول ندارم. من قبول ندارم یک بازیگرم. من قبول ندارم یک سوپراستارم. من قبول دارم یک آدمم. همین. به خدا دروغ نمی‌گویم. یک شهروندم. ساده دارم قدم می‌زنم. بین مردم و زندگی می‌کنم. اگر در زندگی تون یک آقایی، یک خانمی، یک بابایی، یک پیری، جوونی به شما توهین کرد و شما در صدد دفاع از خودتون برنیاید، دفعه دوم سیلی می‌زند تو صورتتون. همونجا باید از خودتون دفعه اول دفاع کنید. چون آن چیزی که در وجود شما است، روح معصومه، روح کودکانه شماست. هیچ کس حق ندارد به آن یک نفر دیگر توهین کند. نقد اگر نباشد نابود می‌شویم. بسیار چیز سازنده اییه. اما توهین یعنی چی؟ تحت هیچ شرایطی توهین را نپذیرید"

3- در مقابل این جدل مواضع متفاوتی از بین مخاطبان اتخاذ شد. عده ای سخنان عرب نیا را درست دانسته و نامه بهداد را سراسر توهین قلمداد کردند و عده ای برعکس سخنان عرب نیا را رد کرده و نامه ی بهداد را ستوده اند. به گمان نگارنده هر دو موضع اشتباه و دارای نقایص منطقی و عقلانی بود. اخلاق بماند پیشکش!

4- آنچه در سخنان بهداد جلوه ای اساسی دارد و موضوع این نوشتار را نیز تشکیل می دهد تفاوت بین نقد و توهین است و چگونگی بر خورد با آنها. بر اساس لغت نامه ی دهخدا، توهین عبارتست از سست کردن، خوار ، حقیر و سبک شمردن। آنچه از این معنا بر می آید نیت و هدف گوینده از گفتن کلماتی است که ممکن است درست نیز باشد। مثل آنکه شما یک نقص مادرزادی را در کسی به منظور تحقیر وی با لحنی خاص یادآوری کنید। در این حالت شما خلاف واقع سخن نگفته اید بلکه نیت درستی در پس گفتارتان نبوده است و همین عمل شما را در زمره توهین قرار می دهد. اما داستان نقد دیگرگون است. بر اساس لغت نامه ی دهخدا، انتقاد به معنای سره کردن است. گندم را از کاه و خوب را از بد جداکردن است و در وادی هنر، عبارت است از سنجش اثری هنری بر معیار یا عملی تثبیت شده. یعنی نقاد باید به قصد جدا کردن سره از ناسره و با داشتن معیاری درست دست به انتقاد بزند. شخص مورد انتقاد نیز باید بر اساس همان معیار مشترک خود را بسنجد. در صورت صحت ادعا سعی در اصلاح خویش و اثرش بنماید و در صورت عدم قبول آن منتقد را متوجه اشتباهاتش بنماید.

5- آنچه در این جدل رخ داد توهینی دوطرفه بود. عرب نیا اتهاماتی به شخصی وارد کرد بسیار کلی و مبهم. او طبق کدام معیار تثبیت شده تشخیص داده است که رفتار شبیه مارلون براندو بر اساس انسانیت، اصول حرفه ای و سرنوشت مردم نیست. بهداد نیز در پاسخ به جای آنکه از عرب نیا درخواست برهان بر این مدعا نماید خود تیغ دیگری در میدان توهین برکشیده و از اتفاقاتی یاد کرده که فقط گویا خودش و شخص مخاطبش میدانستند (سر صحنه فیلم جرم). او می توانست اولاً جایگاه عرب نیا را به عنوان منتقد به چالش بکشد و ثانیاً از او در باب هر کدام از اتهاماتش شاهد و گواه بخواهد تا هم اصالت گوینده و حرف هایش را بسنجد و هم آنکه از خود در این حوزه ها دفاع نماید.

داستان جایگاه نقد و اهانت در این سرزمین دیرزمانی است لاینحل مانده و با وضع پیش رو گمان نمی رود روزنه ی امیدی به حل آن پیدا گردد।

پی نوشت: در باب عنوان مطلب اولین چیزی که بعد از پیگیری این داستان به ذهنم رسید عبارت نقش بر آب بود که حافظ و به تبعیت از او ابتهاج به زیبایی (البته در حوزه های به غایت متفاوت) استفاده کرده اند که کنایه ای است از بی ثباتی

تعصب

2011-06-08T23:43:00.000-07:00

هیچ اندیشه ای در دنیا آنقدر خوب و خیر نیست که بتواند تلاشی تعصب آمیز برای به کرسی نشاندن آن اندیشه را توجیه کند، تنها امید نجات در جهان این دوران تساهل و تسامح است [اما] تساهل و تسامح هرگز نباید به معنای تساهل و تسامح در برابر عدم تساهل و تسامح باشد، تحمل آنهایی که آماده شده اند آزادی را محدود بکنند یا حتی حق زندگی کسان دیگر را بگیرند حتی اگر توجیهش شریف ترین اهداف باشد، روا و جایز نیست

روح پراگ/ ایوان کلیما/ خشایار دیهیمی

خیر وشر

2011-06-08T23:38:00.000-07:00

... زمانی طول کشید تا درست متوجه شوم که غالباً این نیروهای خیر و شر نیستند که با یکدیگر نبرد می کنند، بلکه صرفاً نیروهای شر متفاوتند که با همدیگر برای سلطه بر جهان رقابت می کنند
روح پراگ/ ایوان کلیما/ خشایار دیهیمی

هر سال ... خرداد

2011-06-01T12:15:00.000-07:00

ارغوان!
این چه رازی است که هر بار بهار
با عزای دل ما می آید
که زمین هرسال از خون پرستوها رنگین است
وین چنین بر جگر سوختگان
داغ بر داغ می افزاید
ارغوان، پنجه خونین زمین!
دامن صبح بگیر
وز سواران خرامنده ی خورشید بپرس
کی بر این دره ی غم می گذرند

پیش از این

2011-05-29T07:47:00.000-07:00

پیش از اینت بیش از این ... !؟

امروز

2011-05-12T01:04:00.000-07:00

از صبح که برخاسته ام
ابری ام
امروز
شفیعی کدکنی

دوست

2011-05-07T19:03:00.000-07:00

می خواهم با کسی بروم که دوستش می دارم
نمی خواهم بهای همراهی را با حساب و کتاب بسنجم
یا در اندیشه ی خوب و بدش باشم
نمی خواهم بدانم دوستم می دارد یا نمی دارد
می خواهم با کسی بروم که دوستش می دارم।
برتولت برشت

2011-03-07T02:11:00.000-08:00

- آن جایی که نشود از راز چیزی سر درآورد، شاید بشود آرزویی کرد.

- پیش انگاره ی ارزش داوریهای شهسوارانه: مهان سالارانه داشتن تن نیرومند است و تندرستی روزافزون و پربار وسرشار، همراه با آنچه پاینده ی آن است، یعنی جنگ و ماجراجویی و شکار و رقص و بازیهای رزمی و در کل، هر آنچه کار- و- کوشش پرنیرو و آزادانه و شادخوارانه در پی داشته باشد

- دینیاران بدترین دشمناناند چرا؟ زیرا که کمزور ترین مردم اناند: و به دلیل کم زوریشان است که نفرت در ایشان به هیولاوار ترین و ترسناک ترین و معنوی ترین و زهرآگین ترین اندازه ها میبالد نفرت ورزان در تاریخ جهان همواره دینیاران بوده اند؛ همچنان زیرک ترینشان

تبارشناسی اخلاق، فردریش نیچه- داریوش آشوری

آرزوها

2011-03-07T02:07:00.000-08:00

آرزوها اگر اسب بودند، گداها سواره می رفتند।
یک مهمانی، یک رقص- ترجمه مژده دقیقی

بی وطن

2011-03-04T20:42:00.000-08:00

برای آدمی که وطنی ندارد، نوشتن جایی می شود برای زیستن।
تئودور آدورنو

درد

2010-12-21T23:28:00.000-08:00

درد از همین نقطه پیدا می شود. گنگی زبان و گستردگی جان.
کلیدر- محمود دولت آبادی

خداوند خانه

2010-12-21T23:25:00.000-08:00

در خانه باز است، اما چهره ی خداوند خانه را دست پر باز می کند.
کلیدر- محمود دولت آبادی

!!!

2010-11-27T03:31:00.000-08:00

تنها علت ناخشنودی انسان در آن است که نمی داند چگونه در اتاقش آرام بگیرد.
پاسکال- تفکرات

زخم های زندگی

2010-11-21T02:36:00.000-08:00

برخی، از نظر پزشکی، جای ترمیم شده ی زخم را تقریباً مثل پوست سالم می دانند. اما در زندگی چنین چیزی وجود ندارد. زخم های بازی هستند که گاهی به اندازه سر سوزن کوچک می شوند، اما هنوز زخم بازند و درجه زجرشان شبیه زجر از دست دادن یک انگشت است یا از دست دادن بینایی یک چشم. شاید حتی در طول یک سال برای لحظه ای هم متوجه وجود آن نشویم اما اگر زمانی متوجه شدیم، عملاً کاری از دست مان بر نمی آید.
لطیف است شب- اسکات فیلتز جرالد

رابطه

2010-11-21T02:28:00.000-08:00

بهترین رابطه، رابطه ای است که با داشتن شناخت و آگاهی از همه ی موانع، هنوز میل به حفظ آن زنده باشد.
لطیف است شب- اسکات فیلتز جرالد

دست خالی

2010-11-14T20:23:00.000-08:00

...
به خانه بر می گردم
دستم خالی است
قلبم را
در ازدحام درماندگان
جا گذاشته ام
...!
سید علی صالحی

ناشنوایی

2010-11-08T02:16:00.000-08:00

حقیقت این است که یک طبقه حاکم رو به انحطاط، دقیقاً به همه ی بیماری های دوران کهولت، از جمله ناشنوایی دچار می شود.
مکتب دیکتاتورها- اینیاتسیو سیلونه

سال ها

2010-11-07T00:12:00.000-07:00

سال ها می گذرند
بی که بدانی به کجا رفته اند
و سال ها می آیند
بی که بدانی به کجایت می برند
و این ندانستن
شاید
تنها مسکن رنج بودن باشد
شاید

انسان و پلیدی

2010-11-05T21:36:00.000-07:00

هنگامی که انسان به پلیدی روی می آورد، آنچه می گذرد فراتر از هر تخیلی است.
پیکر زن همچون میدان نبرد در جنگ بوسنی- مائتي ويسنييک

سفر

2010-09-06T22:27:00.000-07:00

سفرها قابله های افکار هستند.

بعضی چیزها

2010-08-27T21:25:00.000-07:00

بعضی چیزهاست
که نمی شود کاری کرد
از هر طرف نگاهش کنید
گرگ، گرگ است
کبک کبک.
لب خوانی های قزل آلای من- محمد شمس لنگرودی

کلاه بوقی

2010-08-27T21:24:00.000-07:00

ای عشق
اگر تو نبودی
کلاه بوقی بچه ها بود روز و شب
که زندگی سرمان می گذاشت
لب خوانی های قزل آلای من- محمد شمس لنگرودی

کاش

2010-08-27T21:22:00.000-07:00

" کاش می توانستم
صفحه ی هفتاد را ببینم"
دختر- واژه ی بیست ساله ای نجوا کرد
وقتی که ورق بر می گشت.
لب خوانی های قزل آلای من- محمد شمس لنگرودی

سگان هار

2010-08-17T22:23:00.000-07:00

یخ بسته سنگ و دست و صدا نیز
در کوچه های حادثه یارا
بن بست ظلمت است، وزان سوی
بنگر سگان هار رها را
محمد رضا شفیعی کدکنی

کاه

2010-08-15T02:42:00.000-07:00

که را یارای آن است که
پیراهن پشمی بپوشد
که در آستین پر کاهی از زمستان گذشته
مانده باشد
و با ترس به یاد آورد که:
این کاه، برگی از علف های "هایدن پارک" است
در آن روز که بر آشیانه دست گشادیم
و با هم بودیم؟
این کاهی است که کمر فراموشی را شکسته است.
در بند کردن رنگین کمان- غاده السمان- عبد الحسین فرزاد

رویا

2010-08-15T02:40:00.000-07:00

و رویا باید که همواره در دور دست باشد
همچون بارش برف بر فراز بلندی ها
تا واقعیت چرکین روزانه
آن را پی مال نکند
در بند کردن رنگین کمان-غاده السمان- عبدالحسین فرزاد

لحظه

2010-08-15T02:37:00.000-07:00

یگانه هنر این است
که در گرفتار کردن "لحظه ی گریز پا"
از عهده برآیی
بی آنکه "لحظه" را بکشی
یا با مرگش بمیری
در بند کردن رنگین کمان- غاده السمان- عبدالحسین فرزاد

سوگواران خموش

2010-08-07T22:31:00.000-07:00

سوگواران خموش
سوگواران تو امروز خموشند همه
که دهان های وقاحت به خروشند همه
گر خموشانه به سوگ تو نشستند رواست
زان که وحشت زده ی حشر وحوشند همه
آه از این قوم ریایی که درین شهر دو روی
روزها شحنه و شب ، باده فروشند همه
باغ را این تب روحی به کجا برد که باز
قمریان از همه سو خانه به دوشند همه
ای هران قطره ز آفاق هران ابر ببار
بیشه و باغ به آواز تو گوشند همه
گر چه شد میکده ها بسته و یاران امروز
مهر بر لب زده وز نعره خموشند همه
به وفای تو که رندان بلاکش فردا
جز به یاد تو و نام تو ننوشند همه
شفیعی کدکنی

برهنه

2010-08-04T20:03:00.000-07:00

برهنه
بگو برهنه خاکم کنند
سراپا برهنه
بدان گونه که عشق را نماز می بریم-
که بی شایبه ی حجابی
با خاک
عاشقانه
در آمیختن می خواهم
احمد شاملو

آزادی

2010-08-03T20:45:00.000-07:00

تمامی الفاظ جهان را در اختیار داشتیم و
آن نگفتیم که به کار آید
چرا که تنها یک سخن
یک سخن در میانه نبود:
-آزادی!

احمد شاملو

دوستی

2010-07-31T21:01:00.000-07:00

دوستی گلدانی است
که دمیده ست درو تازه گلی ...
http://www.iran-old-song.blogsky.com/1389/03/15/post-165

شادکامی

2010-06-27T00:19:00.000-07:00

آری، این اندک است که بهین شادکامی را فراهم می آورد.
چنین گفت زرتشت/ نیچه/ دریوش آشوری

تملک

2010-06-27T00:17:00.000-07:00

حال که ارزش اش را می داند، دست اش از آن کوتاه است. شرط تملک، بی خبری است. حتی تملک جسمانی: آدم فقط می تواند زن غریبه را تملک کند.
یادداشت های روزانه ی آلبرکامو- دست نویس های سال 1942/ خشایار دیهیمی

فیلسوف

2010-06-27T00:12:00.000-07:00

بیایید فیلسوفی را در تصور آوریم که بعد از نشر چندین اثر در کتابی تازه اعلام می کند: " تا به حال در مسیر غلطی حرکت می کردم، حال می خواهم همه چیز را از نو شروع کنم. حالا فکر می کنم قبلاً بر خطا بودم" . هیچ کس دیگر او را جدی نخواهد گرفت. با این همه در واقع او سندی به دست می دهد که نشان می دهد آدمی است که ارزش اندیشیدن دارد.
یادداشت های روزانه آلبر کامو- دست نویس های سال 1942/ خشایار دیهیمی

بیماری

2010-06-27T00:09:00.000-07:00

بیماری صومعه ای است که قاعده ی خودش، ریاضت خودش، سکوت های خودش و الهامات خودش را دارد.
یادداشت های روزانه آلبرکامو- دست نویس های سال 1942/ خشایار دیهیمی
.
.
.
و ایضاً تنهایی

؟

2010-06-16T03:28:00.000-07:00

بگذار تا ببینمش اکنون که میرود
ای اشک از چه راه تماشا گرفته ای؟

دشمن

2010-06-14T01:59:00.000-07:00

شما را تنها دشمنانی باید که از ایشان بیزار باشید، نه دشمنانی که خوارشان شمارید. باید از دشمن خویش بر خویش ببالید.
نیچه/ چنین گفت زرتشت/ داریوش آشوری

دلیری

2010-06-14T01:57:00.000-07:00

باری، پایان دادن بیشتر دلیری می طلبد تا آغاز کردن بیتی تازه: این را طبیبان و شاعران همه می دانند.
نیچه/چنین گفت زرتشت/داریوش آشوری

امکانات

2010-05-12T05:51:00.000-07:00

فکرش رو بکن، تو یکی از پروژه های high tech این مملکت کار میکنی، مقیاس صحبت ها در یک بخش در حد مولکولی (شیمی پروژه) و در یک قسمت در حد تناژ (مکانیک پروژه) باشه، اونوقت تو اتاق جلسات، وایت بردتون ماژیک نداشته باشه، ماکت هاتون هم قندون و لیوان و حبه قند باشه.

رستاخیز

2010-04-27T21:39:00.000-07:00

تنها آنجا که گورها هستند رستاخیزی خواهد بود
چنین گفت زرتشت/نیچه

هاشمی، مردی برای تمام فصول سیاست

2010-04-13T20:26:00.000-07:00

در مسائل پیش آمده بعد از انتخابات، مواضع بسیاری از افراد روشن و شفاف شد. ولی از جمله کسانی که هنوز در میانه ایستاده اند هاشمی است. سیاستمدار کهنه کار. اگر لقب چریک پیر بر اندام نبوی برازنده است، شاید لقب سیاستمدار پیر نیز برازنده هاشمی باشد. در زیر تحلیلی از مواضع و شرایط دیروز و امروز هاشمی آمده است که به نظرم جالب آمد. بخوانید:
************
ویژه‌نامه نوروزی روزنامه بهار، ثمینا رستگاری: از همان روزی که با اجازه امام حزب جمهوری اسلامی منحل و سیاست جناحی به وجه غالب سیاست‌ورزی در کشور تبدیل شد همواره تحلیلگران سیاسی از وجود دو قطب یا دو جناح مخالف در کشور به عنوان موتور محرکه این سیاست و حافظ جمهوریت آن یاد کرده‌اند. دو جریان سیاسی چپ و راست مهره‌های سیاست ایران بوده‌اند که هر از گاهی نام‌شان تغییر کرده است. (محافظه‌کار و تندرو، چپ و راست، اصلاح‌طلب و اصولگرا) این دو طیف زمانی اختلافات‌شان را پنهان می‌کردند و اسم اختلاف را دعوای طلبگی می‌گذاشتند و از زمانی تصمیم گرفتند با هم به صور مختلف مبارزه سیاسی کنند. این دو جریان تشکیلات و افراد و سازمان‌های خود را داشته‌اند، کادرسازی کرده‌اند و نیروی جدید گرفته‌اند یا ترجیح داده‌اند کسی را به خود راه ندهند. هرچند وجود این دو جریان بخش مهمی از تاریخ سیاسی سه دهه اخیر کشور را تشکیل می‌دهد اما بدون شک این تاریخ بدون حضور، عملکرد و اندیشه فردی دیگر که هیچ گاه نخواست از همفکران خود حزبی بسازد تا خودش در راس آن قرار گیرد و تشکیلاتی داشته باشد قابل درک نخواهد بود یعنی بدون پیگیری نقش هاشمی‌رفسنجانی. شاید به دلیل همین عدم وابستگی جناحی است که هاشمی گاه به عنوان حامل بالاترین آرزوها و خواسته‌ها و گاه موضوع سخت‌ترین کین‌توزی‌ها مطرح بوده است.
هاشمی‌رفسنجانی در تمام طول عمرش یک رجل سیاسی میانه‌رو بوده است و در دو دهه اخیر در میانه این دو جریان ایستاده. به دلیل همین میانه‌روی گاه با راست متحد شده و گاه از چپ حمایت کرده است، گاه راست منتقدش بوده و زمانی چپ به او اعترض می‌کرده است. این میانه‌روی او را به چهره‌یی با سرنوشتی منحصر به فرد تبدیل کرده است. آن زمان که تعادل قدرت چپ و راست به هم خورده و یکی دیگری را از صحنه بیرون رانده عزم حذف و تخریب هاشمی هم در پی ظفرش آمده است. او در ۲۰ سال اخیر بیش از هر سیاستمدار دیگری که در نظام باقی‌مانده هدف تهمت و تخریب قرار گرفته ولی همواره جایگاه خود را حفظ کرده است. شاید هر دو اینها معلول همان در میانه ایستادن بوده باشد.
او هیچ‌گاه علاقه‌یی به کادرسازی سیاسی و بازی کردن در میدان سیاست به شیوه تشکیلاتی نداشته است. شاید الگوی وی برای این‌کار امام است ولی تجربه دو دهه اخیر به هاشمی نشان داده که امام یک استثنا بود.
اما سال ۸۸ در حیات سیاسی هاشمی‌رفسنجانی سالی متفاوت بود. هاشمی در این سال هم ثمره یک عمر میانه‌روی‌اش را دید و هم هزینه آن را پرداخت و در پایان این سال توانست با لبخندی بر لب و در میان چشمان بهت‌زده کسانی که سال‌هاست برای حذف او تلاش می‌کنند از آتشی عظیم بیرون بیاید.
***
رئیس‌جمهور شدن هاشمی در سال ۶۸ احیای راست و به حاشیه رفتن چپ را به دنبال داشت. او روز ۲۸ مرداد ریاست‌جمهوری را از آیت‌الله خامنه‌یی تحویل گرفت و با آمدنش «موسوی‌ها» از صحنه سیاست رفتند؛ میرحسین موسوی، موسوی‌اردبیلی، موسوی‌تبریزی، موسوی‌خوئینی‌ها و موسوی بجنوردی. در عوض راست‌هایی که به دلیل فضای رادیکال جنگی و اقتصاد دولتی به حاشیه رفته بودند به متن صحنه سیاسی ایران آمدند.
در این دوران هاشمی مغضوب چپ و محبوب راست بود. در آن زمان چپ هاشمی را متهم می‌کرد که می‌خواهد از فقدان امام استفاده کرده، پای امریکا را به کشور باز کند و تمامی دستاوردهای انقلابی مستضعفان را از چنگ‌شان به در آورد. البته این حرف را به واسطه انتقاد از سیاست‌های غیردولتی و جذب سرمایه‌گذاران خارجی به ایران بیان می‌کرد. اما واقعیت آن بود که جنگ تمام شده بود و مردم خسته از هشت سال ویرانی با سازندگی همراه شده بودند و هاشمی ۹۴ درصد آرای مردم را به دست آورده بود. شعارهای رادیکال چپ خریداری نداشت اما هنوز مجلس سوم در دست آنها بود و این همان عامل تعادل‌بخشی بود که راست را در مواجهه با هاشمی میانه‌رو، محتاط می‌کرد به گونه‌یی که رسالت آنها حمایت از هاشمی بود.
هاشمی سال ۶۸ رئیس‌جمهور محبوب کشوری جنگ‌زده شد با هزار میلیارد دلار خسارت جنگی؛ خسارتی که جبرانش اگر هم با سرمایه داخلی ممکن بود در توان و حوصله مردم نبود. در این زمان هاشمی به فکر استفاده از سرمایه‌های خارجی افتاد و از سرمایه‌داران ایرانی خارج از کشور برای سرمایه‌گذاری در ایران دعوت کرد.
برای فهم موضع چپ‌ها در آن دوران می‌توان به روزنامه سلام رجوع کرد و تنها نگاهی به عناوین مطالب انداخت: «دعوت سرمایه‌داران یک اقدام سمبلیک یا رویایی شیطانی؟»، «به بهانه دعوت از سرمایه‌داران فراری»، «عوارض بازگشت سرمایه‌داران». در تمامی این نوشته‌ها منطق چپ این بود که همزیستی سرمایه‌داران و نیروهای انقلابی ناممکن است چرا که آنها پیوندی ناگسستنی با نظام سلطنتی دارند. پیامد بازگشت آنها این خواهد بود که به تدریج انقلاب به دست نااهلان و نامحرمان بیفتد و با این منطق طبیعی بود که نویسندگان سلام «سرمایه‌داران ژاپنی و کره‌یی و آلمانی را ترجیح دهند».
البته نباید فراموش کرد که آنها برای جبران خرابی‌های کشور هیچ‌گاه برنامه‌یی ارائه نکردند. آنها در سه سالی که تنها مجلس را در دست داشتند بیشترین اعتراض را به دولت هاشمی روا داشتند اما حرمت او را هم نگه داشتند چرا که هاشمی همچنان برای آنها یار امام و فرزند انقلاب و همرزم دیروزشان بود.
در فاصله سال‌های ۶۸ تا ۷۱ راست از این سیاست‌های هاشمی حمایت کرد چرا که هنوز چپ قدرت داشت و حمایت از هاشمی برای راست لازم بود.
احمد توکلی که در آن زمان دبیر اقتصادی روزنامه رسالت بود با عدد و رقم ثابت می‌کرد بازگشت سرمایه‌داران به کشور گریزناپذیر است. رسالت در آن زمان این سوال را هم مطرح کرد که «اگر امر دایر شد بین اجازه سرمایه‌گذاری به یک ایرانی یا یک اجنبی باید اجنبی را انتخاب کنیم؟»
«اگر ایرانیانی که در خارج پول و سرمایه و تخصص خود را به هر دلیل خارجی یا داخلی برای استحکام کفر و استکبار به کار گرفته‌اند برگردند باید فریاد برآوریم ارزش‌های انقلاب از دست رفت؟»
البته فراموش نکنیم راستی‌ها در گفتن این حرف‌ها دست‌شان از رقیب باز‌تر بود چرا که آنها اموال کسی را مصادره نکرده بودند که حالا نگران برگشتن صاحبان آن اموال باشند.
محتشمی‌پور در آن زمان افزایش تعداد مستضعفان را به نفع جناح خود ارزیابی کرد و گفت ما در انتخابات آینده شانس زیادی برای پیروزی داریم. اما مردم در انتخابات مجلس چهارم به جناح چپ رای ندادند. آنها دلزده از اقتصاد دولتی دلبسته شعارهای هاشمی بودند.
بعد از حذف چپ توکلی رقیب هاشمی شد و اختلافات راست با هاشمی روز به روز نمایان‌تر می‌شد؛ راست‌هایی که می‌خواستند اما نمی‌توانستند هاشمی را حذف کنند. در انتخابات ریاست‌جمهوری هاشمی‌رفسنجانی ۶۳ درصد آرای مردم را از آن خود کرد.
این بار هاشمی با مجلسی رودررو بود در دست راست‌ها که می‌خواستند اقتدار خود را به رئیس‌جمهور نشان دهند چرا که دیگر چپی نبود تا از واهمه آن با هاشمی موتلف شوند.
سرمستی راست سنتی از حذف رقیب و وسوسه عرض اندامش در مقابل هاشمی علت اصلی انشعاب گروهی شد به نام کارگزاران سازندگی. کسانی که کارگزاران دولتی و وزرای هاشمی بودند و می‌خواستند در انتخابات مجلس پنجم سهمی از آنچه راست‌های سنتی همه را برای خود می‌خواستند از آن خود کنند البته با علم به سابقه تاریخی چپ و چگونگی حذف آنها. جناح راست حاضر نشد کارگزاران را در لیست خود جای دهد چرا که سرمست بود از انتخابات‌هایی که یکه و تنها شرکت کرده بود و برنده شده بود.
انشعاب کارگزاران از جناح راست برای راستی‌ها عاقبت خوشایندی نداشت چرا که تمام مهره‌های بازی آنها درست بود به جز اینکه آنها پدیده‌یی به اسم دوم خرداد را هرگز پیش‌بینی نکرده بودند.
در انتخابات ریاست‌جمهوری سال ۷۶ نوبت چپ بود که بی‌کمک نظارت استصوابی و به یاری مردم به صحنه سیاست بازگردد. نام خاتمی از وزارت کشور هاشمی به عنوان رئیس‌جمهور اعلام شد و هاشمی در پیامی تاریخی به خاتمی گفت: «این پیروزی گوارای شما باد.» جمله‌یی که دیگر در هیچ انتخابات ریاست‌جمهوری بر زبان هیچ ‌کس جاری نشد.
اما حالا نوبت چپ‌ها بود که با هاشمی آن کنند که راست کرد. دوباره تعادل قدرت به هم خورده بود و این‌ بار چپی‌ها سرمست از باده پیروزی شدند و طبق منطقی تاریخی هاشمی قربانی این سرمستی شد.
دوم خرداد ۷۶ چپی‌ها پیروز شدند و نام دوم خردادی روی آنها ماند و زمستان ۷۸ شروع کردند به تخریب هاشمی.
درست زمانی که هاشمی می‌خواست در انتخابات مجلس ششم کاندیدا شود او را به لیست خود راه ندادند به این بهانه که ما فقط بر سر برنامه ائتلاف می‌کنیم و از آنجا که خودشان هم برنامه‌یی ارائه ندادند این حرف‌شان به عنوان یک شوخی تلخ در تاریخ ثبت شد.
اکبر گنجی در همان زمان مقاله معروف عالیجناب سرخ‌پوش را نوشت و روزنامه صبح امروز بی‌هیچ تردیدی آن را نه یک بار که دو بار چاپ کرد. هاشمی شد نماد و سمبل اقتدارگرایی که برای حرکت در مسیر اصلاحات باید از روی او عبور می‌کردند. گنجی روشنفکری شده بود که با نقل قول از وبر تخریب هاشمی را واجب عینی می‌دانست. در آن زمان کسانی مثل سیدمرتضی مردیها در نقد گنجی قلم زدند اما زمانه، زمانه گنجی بود. گنجی معتقد بود کوه را با بیل و کلنگ نمی‌توان جابه‌جا کرد بلکه مواد منفجره لازم است و مشرب فکری‌اش این بار نه وبر که حجاریانی بود که از کتاب‌های پارسونز نتیجه گرفته بود. دوران گذار از سنت به مدرنیته را باید خیلی سریع سپری کرد. گنجی در جواب تمام نقدهایی که تخریب هاشمی را به زیان اصلاحات و به سود اقتدارگرایان می‌دانست جمله‌یی تاریخی بر زبان آورد «بازگشت به دوران قبل از دوم خرداد عملاً نامحتمل است».
امروز که این جملات را می‌خوانید گنجی دیگر نمی‌تواند به ایران برگردد و به زندان نرود و همه ما هم می‌دانیم بازگشت به شرایطی صعب‌تر از پیش از دوم خرداد عملاً محتمل بود.
شکست هاشمی در انتخابات مجلس ششم و پس از آن در انتخابات ریاست‌جمهوری فصلی نو در زندگی او بود. او پس از آن ناکامی‌ها، حضور و نفوذ در نهادهای انتصابی را بر نهادهای انتخابی ترجیح داد. او دیگر هاشمی نبود که در نماز جمعه با یک جمله‌اش تحولی شگرف در جامعه ایجاد کند، اینکه زنان پیغمبر هر کدام خانه‌یی جداگانه داشته‌اند را بگوید و تظاهر به فقر را از ارزش به ضدارزش تبدیل کند، او دیگر مرد پشت پرده‌ها شد و گمانه‌زنی درباره نجواهایش کار تحلیلگران سیاسی. شاید او که از روز اول انقلاب رفت و آمد نهضت‌ها، گروه‌ها، سازمان‌ها و جناح‌ها و احزاب را دیده بود پیش از دیگران دریافته بود سیاست رقابتی به پایان رسیده است. او به درستی دریافته بود اینک که نسل دومی‌ها دست بالا را در سیاست کشور گرفته‌اند، دعوا دیگر دعوای طلبگی نیست و دوران مدارای رقیب و حفظ حرمت وی به پایان رسیده است. دوران، دوران یکدستی شده بود.
در انتخابات سال ۸۴ محمود احمدی‌نژاد رئیس‌جمهور شد. این بار در روزگار طرد و اخراج اصلاح‌طلبان باز ترازو از تعادل خارج شد و نوبت هاشمی بود که برای چندمین بار قربانی سرمستی و بدمستی تندروترین لایه‌های راست شود.
در داستان شاهزاده و گدا و دیو و دلبر او شاهزاده‌یی دیوسرشت بود، سخت تجمل‌گرا که بیشتر ایران را به نام خود سند زده بود و قدرتی مافوق تصور داشت و این بار نه برای رسیدن به آزادی که به اسم عدالت باید از سر راه برداشته می‌شد.
در دهمین انتخابات ریاست‌جمهوری بی‌آنکه کاندیدا باشد سایه‌یی تاریک را همه جا نشان دادند و گفتند نام این شبح هاشمی است، خاتمی و میرحسین بهانه است و دعوا همان دعوای دلچسب چهار سال پیش است، پس به نام عدالت به رقیب هاشمی رای دهید.
در مناظره موسوی و احمدی‌نژاد هیچ نقدی بر موسوی وارد نبود به جز اینکه او مهره هاشمی است و میرحسین با کلامی شمرده سعی در این داشت که بگوید من میرحسین موسوی هیچ ربطی به هیچ‌کسی ندارم، بعد از ۲۰ سال آمده‌ام چراکه احساس خطر کرده‌ام اما احمدی‌نژاد گفت آقای موسوی من به شما علاقه‌مندم ولی شما خودتان هم نمی‌دانید که مهره هاشمی هستید؛ هاشمی که خود و فرزندانش فساد مالی دارند.
هیچ وقت معلوم نشد که آیا این فرمول این بار هم افاقه کرد یا نه اما به هر حال احمدی‌نژاد باز رئیس دولت شد. و این ‌بار دیگر مگر می‌شد تصور کرد با داشتن قوه مجریه، مقننه، قضائیه، صدا و سیما و… باز هاشمی سر جای خودش بنشیند.
در تمام حوادث بعد از انتخابات نام فرزندان هاشمی در خبرگزاری‌های طرفدار دولت به عنوان متهم درجه یک منتشر می‌شد، در دادگاه نام پسر هاشمی به کرات از زبان متهمان شنیده شد اما هاشمی در این گرداب ثابت کرد بی‌آنکه کشتی‌بان را سیاستی دیگر بیاید و با همان مشی میانه‌روی در عرصه سیاست باقی خواهد ماند.
او در نماز جمعه بعد از انتخابات ثابت کرد این حرفش که سال‌ها پیش گفته بود هیچ وقت پیشنهاد ریاست قوه قضائیه را نپذیرفته چراکه به لحاظ روحی نمی‌تواند حکم زندان کسی را صادر کند درست بوده است. او در این نماز جمعه با بغضی در گلو خواهان آزادی زندانیان سیاسی و دلجویی از آسیب‌دیدگان حوادث بعد از انتخابات شد و برای حل بحران راه‌حل‌هایی ارائه داد که هنوز هم اگر به آنها عمل شود بحران رفع خواهد شد بعد از آن در مشهد سخنانی گفت که دیگر برای به قدرت‌رسیدگان قابل تحمل نبود. علیه‌اش شبنامه‌‌یی با شکل هفته‌نامه چاپ کردند تا ثابت کنند بقای انقلاب در گرو نابودی اوست. هر روز پرونده قطوری را که برای پسرش ساخته بودند به رخش می‌کشیدند تا شاید عرصه را خالی کند اما او همچنان در صدر دو نهاد مهم نظام باقی‌مانده. تشویق‌های این سو و فحاشی‌های آن سو او را لحظه‌یی به خداحافظی با ساختار وسوسه نکرده چرا که او به امام قولی داده است و همچنان به آن قول پایبند است. اما هاشمی‌رفسنجانی شاید این روزها با خودش آن شعر مورد علاقه‌اش را زمزمه کند.
«سرچشمه شاید گرفتن به بیل، چو پر شد نشاید گرفتن به پیل»
شاید اگر او در همان سرچشمه تشکیلاتی به راه انداخته بود و مسائل و مشکلات کشور را به جای حل و رفع قانونی با مصلحت‌اندیشی حل نکرده بود حالا برای آزادی احزاب و مطبوعات به فیل احتیاجی نبود.
او آن روز که شروع کرد به نوشتن خاطرات روزانه‌اش باید به روزهایی می‌اندیشید که لولای میان جناح چپ و راست از بین می‌رود و دیگر مردی که بتوان در روزهای بی‌چشم‌انداز به سراغش رفت روی صندلی‌اش ننشسته باشد.
هاشمی به امیرکبیر خیلی علاقه‌مند است اما آن دو در سیاست‌ورزی به هم شبیه نیستند. امیرکبیر سخت خشن بود و غیرقابل انعطاف اما هاشمی این‌گونه نیست. تنها شباهتش به امیر این است که او هم مانند امیرکبیر در تاریخ ایران وارثی ندارد.

کتاب و روسپی

2010-03-30T22:13:00.000-07:00

- کتاب ها و روسپی ها را می توان به بستر برد
- کتاب ها و روسپی ها زمان را در هم می بافند. بر شب مانند روز و بر روز مانند شب حکم می کنند
- کتاب ها و روسپی ها همیشه در عشقی نا کامیاب به یکدیگر به سر برده اند
- کتاب ها و روسپی ها هر دو مردان ویژه خود را دارند. مردانی که از طریق آنها گذران روزگار می کنند و عذابشان می دهند
- کتاب ها و روسپی ها - به ندرت کسی تصاحبشان می کند، شاهد مرگشان می شود. پیش از آنکه عمرشان به سر آید گم و گور می شوند
- کتاب ها و روسپی ها در موسسه های عمومی جای دارند. مشتری هر دو دانشجویانند
خیابان یک طرفه/ والتر بنیامین

نیچه و اوضاع امروز ایران

2010-03-26T07:14:00.000-07:00

بعضی اوقات اگر کمی بهتر فکر کنی میبینی که باید از کسانی که طاقت دیدنشون رو هم نداری به غایت ممنون باشی. مثلاً همین افراطیون راست کنونی. که اگر نبودند جنبش سب.زی چنین ریشه دار هم نبود. در این مورد نیچه جمله زیبایی دارد:
وحشی ترین نیروها راه را صاف می کنند و عمدتاً ویران گرند. ولی با وجود این کار آنها ضروری است تا بعدها تمدن بهتری در آنجا بنا شود. نیروهای هولناک که شر خوانده می شوند، معماران و جاده صاف کن های غول پیکر بشریت هستند.

هنر زندگی

2010-03-26T07:07:00.000-07:00

هنر زندگی یعنی یافتن راه هایی برای استفاده از مصیبت های خودمان
مونتنی/ مقالات

بار مسئولیت

2010-03-11T00:19:00.001-08:00

کودک ماندگی و قربانی سازی، دو شیوه گریز از دشواری بودن، دو استراتژی فرار شادکامانه از بار مسدولیت.
افسون زدگی جدید، هویت چهل تکه و تفگر سیار/ داریوش شایگان

خوشبختی

2010-03-11T00:04:00.000-08:00

خوشبختی یعنی توانایی شناختن خود بدون ترسیدن
والتر بنیامین/ خیابان یک طرفه

2010-03-10T23:53:00.004-08:00

هرمنوتیک به روایت عین القضات
جوانمردا! این شعرها را چون آینه دان! آخر دانی که آینه را صورتی نیست در خود. اما هر که نگه کند، صورت خود تواند دیدن. همچنین می دان که شعر را در خود هیچ معنایی نیست! اما هر کسی ازو آن تواند دید که نقد روزگار و کمال کار اوست. و اگر گویی : " شعر را معنی آن است که قائلش خواست و دیگران معنی دیگر وضع می کنند از خود" این همچنان است که کسی گوید : " صورت آینه، صورت صیقلی ای است که اول آن صورت نموده.

تبار شناسی جریان جدید اح .مدی نژادیسم

2009-10-02T21:32:00.000-07:00

سیستم حکومتی ایران در سالهای اخیر به شدت پیچیده شده و نشان داده است که طبقه حاکم، خود دردرون لحاف چهل تکه ایست که اتفاقاً اصلاً توازن و هماهنگی نیز ندارد و به زور و ضرب بسیار تا کنون توانسته است این انسجام ظاهری را حفظ کند. اما انتظار میرود این از هم گسیختگی در روزها و ماههای آتی عریان تر و جدی تر شود. یکی از عمده دلایلی که این چند دستگی را تسریع و نمایان نمود تولد جریان جدیدی است که به حق می توان آنرا " اح .مدی نژادیسم" نامید. یک مدل تحقیقاتی که در آزمایشگاه های تئوریسین های نظام تست و تولید شد و هم اکنون به نظر می رسد طبق خواست طراحانش عمل نمی کند و هزینه هایی را برای حکومت به همراه داشته است. این جریان در دل خود یک پارادوکس اساسی دارد این که به نظر خیلی ساده است و خوراک فکری آن کاملاً سنتی و از کار افتاده در دنیای امروز و از جهتی به توجه به بافت فرهنگی - مذهبی ایران بسیار پر قدرت است و لذا شناخت همه جانبه آن را با مشکل روبرو کرده است. در ادامه یک مقاله از فرید مدرسی را می آورم به عنوان یکی از انواع تبار شناسی این جریان جدید الولاده. این مقاله از آن جهت اهمیت دارد که فرید مدرسی از روزنامه نگاران ساکن در قم و نزدیک به نهاد روحانیت بوده و شناخت خوبی از این سیستم دارد. این مقاله را بخوانید:

بازشناسی «احمدی‌نژادیسم» و ردّیه‌ای بر پیش‌فرض‌های گذشته
جزیره ناشناخته

" خودرویی را در نظر بگیرید که در جاده‌ای پر پیچ و خم در حال حرکت است. این خودرو در هر پیچ که از نظرها محو می‌شود، در پیچ بعدی به خودرویی دیگر تبدیل می‌شود. همچنین سرنشین‌های آن هم عوض می‌شود. حتی این امکان وجود دارد که راننده آن نیز در یکی از پیچ‌ها تغییر کند. "
این قیاسی درباره پدیده‌ای به نام «احمدی‌نژاد» یا مکتب «احمدی‌نژادیسم» است که می‌توان سیر تطور آن را مرور کرد تا سیمای نظری و عملی آن در ذهن ترسیم شود. «خودرو» نوع رفتار و عقاید اعضای این جریان است و سرنشین‌های آن، حلقه اصلی فعالانش و راننده هم فعلا «محمود احمدی‌نژاد» که البته در حال حاضر با پررنگ شدن نقش «اسفندیار رحیم‌مشایی» در این مکتب جدیدالتاسیس، بوی تغییر «راننده» هم به مشام می‌رسد. البته این مکتب یا حلقه فقط سیاسی نیست؛ چرا که با مروری بر رفتار و گفتار اعضای آن می‌توان ریشه‌های اعتقادی و شبه مذهبی هم در آن یافت.
*دوره جنینی
برای آشنایی با این پدیده‌ جدیدالتاسیس باید به سال 76 شمسی بازگشت و داستان را از آن روزها روایت کرد:
در دوم خرداد 1376 شمسی، برخلاف تحلیل کثیری از سیاسیون داخل و خارج، جناح چپ ایران که چند صباحی (پس از انتخابات مجلس چهارم) از قدرت دور شده بود، قوه مجریه را فتح کرد و نماینده آن، «سیدمحمد خاتمی» بر ریاست این قوه تکیه زد. راستی‌ها شکست خوردند و نماینده آنان، «علی‌اکبر ناطق‌نوری» نه تنها نتوانست رای لازم را کسب کند، بلکه میزان آرای او هم یک‌سوم رای رقیب بود (7 میلیون برابر 20 میلیون). دوسال پس از آن باردیگر اصلاح‌طلبان( که همان چپی‌های دیروز بودند) در انتخابات مجلس ششم اکثریت کرسی‌های مجلس را از آن خود کردند و به رغم تلاش‌های رهبران متنفذ جناح مقابل (راستی‌ها)، فتح‌الفتوحی نصیب آنان شد. اما این پیروزی آنچنان به طول نینجامید و در اولین دوره انتخابات شورای شهر، جناح مقابل اصلاح‌طلبان که در گذشته با نام جناح راست شناخته می‌شد، اکثریت شوراهای شهر را از آن خود کرد. آنان در انتخاباتی پیروز شدند که اگرچه در مقابل کرسی‌های مجلس (قوه مقننه) و دولت (قوه مجریه) آنچنان پراهمیت جلوه نمی‌کرد، اما توانسته بودند کف هرم قدرت را که حلقه‌ای میان توده مردم و نظام سیاسی بود، تصاحب کنند و پایشان را روی پایین‌ترین پله برای بالا رفتن دوباره از نردبان سنگرهای قدرت بگذارند. آنها نه‌تنها به انقلابی در روش‌های تصاحب قدرت دست زدند، بلکه نام خود را نیز تغییر دادند و نام « آبادگران» را برگزیدند و آن را عنوانی غیرسیاسی دانستند. در این انتخابات دیگر از بزرگان آنان که از رویگردانی مردم مایوس شده بودند، خبری نبود و جدیدی‌ها هم آنچنان تمایلی به حضور آنان نداشتند. در این انتخابات «محمود احمدی‌نژاد» با توجه به فضای حاکم میان جناح راست گُل کرد. در این ایام او نه‌تنها در چینش لیست شورای شهر منتقدان اصلاح‌طلبان در تهران نقش داشت، بلکه اقدامات اجرایی کوچک تبلیغاتی را هم انجام می‌داد. او عضو رده دوم دو تشکل جامعه مهندسین( یکی از تشکل‌های جناح راست که در گذشته به گروه‌های همسو شناخته می‌شدند) و جمعیت ایثارگران ( از تشکل‌های جدید التاسیس این جناح) و همچنین عضو بسیج اساتید دانشگاه علم و صنعت ایران ( دانشگاه محل تحصیل و تدریس او) بود که در آنجا هم عضو ارشد به حساب نمی‌آمد. با توجه به اولین حضور پررنگ سیاسی احمدی‌نژاد در طول حیاتش، او توانست از سوی اعضای شورای شهر تهران که دوستان و همفکرانش بودند، در جایگاه «شهردار تهران» بنشیند؛ شهرداری که از نظر تاثیرگذاری سیاسی و اجتماعی بسیار قدرتمندتر از شهرهای دیگر ایران محسوب می شود. بنابراین با پدید آمدن فضای رخوت‌آلود در میان جناح راست اصیل (پس از پیروزی خاتمی و حضور اصلاح‌طلبان در مجلس ششم)، جریان جدیدی از دل این جناح سیاسی سر برآورد که اگرچه با تمسک به تجربه و جایگاه سیاسی بزرگان این جناح در معادلات سیاسی ایران شناخته می‌شد، اما شعارها و باورهای آن، آنچنان دلبستگی به باورهای گذشته این جناح نداشت. آنان در ابتدا این تغییر رویکرد را نوعی حربه سیاسی-تبلیغاتی برای جذب آرای توده مردم دانستند، اما اندک اندک به تغییر ایدئولوژیک در جناح راست مبدل شد و گرایش‌های چپگرایانه اقتصادی و دیپلماتیک مهمترین محور اعتقادات جدیدی‌ها بود. همچنین جریان جدید برخلاف گذشته جناح راست که با نهاد فقاهت و روحانیت ارتباطی ارگانیک داشت، مکلاهایی را بر کرسی‌های سیاسی نشاند که آنچنان ارتباطی با قم و علما نداشت. آنان اگرچه سیما و اعتقادی مذهبی و گاهی حتی رادیکال داشتند و با مساجد و هیات‌های مذهبی مرتبط بودند و مداحان و وعاظ را هم ارج می‌نهادند، اما با راس هرم سازمان روحانیت ( مراجع و علمای ارشد) تماسی همچون گذشته جناح راست نداشتند. با پیروزی این جریان در انتخابات مجلس هفتم که در آن دوره با ردصلاحیت شدن اکثریت اصلاح‌طلبان توسط شورای نگهبان همراه بود، گام دوم فتح نهادهای قدرت برداشته شد که ریاست این رکن رکین نظام جمهوری اسلامی برعهده «غلامعلی حدادعادل» گذاشته شد و برخلاف دوره‌های گذشته مجلس، یک مکلا بر کرسی ریاست تکیه زد. این تغییر ایدئولوژی و استراتژی، در همان سال‌ها آنچنان عیان نشد و همچنین جناح راست چند شقه نشده بود. در آستانه انتخابات ریاست جمهوری 84، با تنوع حضور کاندیدا میان جناح راست که نام «اصولگرا» را برگزیده بودند، شکاف‌هایی فرعی و اصلی پدیدار شد؛ طیفی از هواداران محمود احمدی‌نژاد، محمدباقر قالیباف، محسن رضایی، احمد توکلی، علی لاریجانی و اکبر هاشمی‌رفسنجانی. در این میان علی لاریجانی کاندیدای جناح اصیل و قدیمی راست بود، هاشمی‌رفسنجانی هم کاندیدای طیفی از آنان و بخشی از روحانیت و حتی اصلاح‌طلبان اعتدال‌گرا. اما دیگران بیشتر تجدیدنظرطلبان جناح راست بودند که امروز بیشتر از سایرین، «محمود احمدی‌نژاد» به دلیل موقعیت سیاسی اش به چشم می آید و دیگران؛ چه جدیدی ها و چه قدیمی ها در زمره منتقدان کنونی او قرار دارند. با حضور احمدی‌نژاد و هاشمی‌رفسنجانی در دور دوم انتخابات ریاست جمهوری، «احمدی‌نژادیسم» متولد شد. نوزادی که نطفه اش با پیدایش «آبادگران» در انتخابات شورای شهر اول بسته شد، با رییس دولت شدن «محمود احمدی‌نژاد» به دنیا آمد و حیات سیاسی خود را آغاز کرد.
*تولدی که جریان ساز شد
آنچه آن روزها درباره بسترهای ایدئولوژیک و رفتاری مجموعه سیاسی جدیدالتاسیسی به نام «احمدی نژادیسم» تحلیل و پیش‌بینی می‌شد، روز به روز برای سیاسیون ایرانی هوادار یا منتقد اشتباه از آب در می‌آمد. به گونه‌ای که از شکل‌گیری آبادگران تا رقابت‌های انتخابات ریاست جمهوری سال 84 و از آن روز تا امروز می‌توان تغییراتی چشمگیری در نزدیکی یا دوری نیروهای سیاسی – فکری به این جریان را بر اساس خطای تحلیلی دید. این تحولات در نیروی انسانی هواداران و اعضای ارشد این جریان و تغییر باورهایی درباره پدیده احمدی‌نژادیسم نشان از بروز جریانی سیاسی – اعتقادی در ایران می‌دهد که اگر می‌توان نگاه سلبی آن را یافت، اما نگاه ایجابی آن، آنچنان شفاف و روشن به نظر نمی‌رسد. چراکه هرچه به جلو می‌رویم برخی نگاه‌های آنان در رد برخی اعتقادات و جریان‌های سیاسی و فکری بیان می‌شود و هر روزه گوشه‌ای از محافل چسبیده به این جریان که تا دیروز فکر می‌کردیم همسان با جریان و حلقه احمدی‌نژادیسم است، جدا می‌شود. با جدا شدن این جریان‌ها، حلقه این مکتب جدیدالتاسیس در ظاهر کوچک‌تر می‌شود، اما آنچنان از قدرت آن کاسته نمی‌شود. گویی این مکتب همچون کوه یخی می‌ماند که گوشه‌ای از آن که کوچکتر است، دیده می‌شود و بخش اعظم آن که در آب فرو رفته ( یا به عبارتی در پس پرده است)، قابل شناسایی نیست. این عدم شناسایی درباره ایدئولوژی و راهبران این محفل باعث شده است، هر تحلیل‌گر و سیاستمداری نظراتی را درباره آنان بیان ‌کند که با دیگران متفاوت و از سوی دیگر، این امر (کشف نشدگی کامل) رسانه‌های جهانی را هم مجذوب کرده است. این ناآشنایی و ناشفافی است که از یک جریان پدیده ساخته است. همچنین درهم آمیزی نظرات این جریان با برخی اعتقادات مذهبی که تا دیروز از سوی روحانیون بیان می‌شد، اما امروز آنان بر اساس تفسیر خود در مجامع عمومی اظهار می‌کنند، از شکل‌گیری جریانی شبه‌مذهبی خبر می‌دهد. تا دیروز اگرچه اغلب روسای دول گذشته معمم بودند، اما بسیار کمتر از رییس دولت کنونی در سخنانشان از مسائل اعتقادی و مذهبی، آن هم در قامت ابراز سخنانی تحلیلی و تبیینی سخن می گفتند؛ اگر هم گاهی بیان می شد به دلیل مناسبت های مذهبی بود، اما امروز دیده می شود که احمدی نژاد و برخی از نزدیکان او همچون «اسفندیار رحیم مشایی» بیش از مسولان اجرایی سابق و در جمع ها یا زمان های بی ارتباط، بخشی از سخنان خود را به مباحث مذهبی که ریشه های تاویلی و استباطی دارد، اختصاص می دهند و گاهی در این میان سخنانی ابراز می شود که سنخیتی با اصول و باورهای مصرح روحانیت ندارد. همچون سخنان اخیر احمدی نژاد که از 50 زن به عنوان سربازان امام زمان(عج) نام برد یا اظهارات مشایی که خداوند را نیازمند انسان قلمداد کرد!

* فرض هایی که نقض شد
به هر حال می توان از آغاز تولد این جریان جدید ( 4 تیر 84) تحلیل هایی و باورهایی را درباره آن برشمرد که آنچنان درست از آب در نیامد؛ از پیش فرض های اعتقادی تا سیاسی:
1- دولت مذهبی: آنچه به عنوان تعریف «مذهبی بودن» در مبانی سنتی و اعتقادی ما در نظر گرفته می شود؛ تاکید و اعتقاد به اصول و فروع یک مذهب و رعایت احکام شرعی آن است که توسط روحانیون و عالمان مذهب تئوریزه، تبیین، تشریح و گاهی تاویل می شود. اگرچه در ابتدای دولت احمدی نژاد، اغلب (چه مخالفان و چه هواداران) معتقد بودند این دولت نسبت به دول گذشته به ویژه خاتمی و هاشمی رفسنجانی متشرع تر خواهد بود ( حال برخی منتقدانه می گفتند و از افراط او خبر می دادند و برخی با خرسندی از این مسئله یاد می کردند ) و فضا جامعه و گفتمان دولت با مبانی فقهی ما همراه تر می شود، اما در همان ماه های اولیه اقدامی صورت گرفت که تمامی این باورها را فرو پاشید؛ صدور مجوز ورود زنان به ورزشگاه برای دیدن بازی های فوتبال توسط رییس جمهور. این تصمیم با واکنش گسترده مراجع و علمای ارشد روبرو شد و در نهایت رییس دولت بر اساس حکم رهبری نظام از این تصمیم صرف نظر کرد. همچنین رییس دولت مشاوری در امور روحانیت برای خود برگزید که آنچنان در میان حوزویان شناخته شده نبود و گامی هم برای ارتباط عمیق با حوزه بر نداشت. او فقط شاگرد یکی از علمای ارشد قم ( آیت الله محمدتقی مصباح یزدی) بود که بیش از ده سال برای تحصیل در امریکا اقامت کرده بود. این روش رفتاری در مکتب احمدی نژاد همچنان ادامه یافت و با انتقادات ریز و درشت روحانیت روبرو شد؛ از بوسیدن دست معلم زن رییس دولت توسط او، نامه به پاپ از سوی احمدی نژاد ( پس از توهین پاپ به پیامبر اسلام و واکنش شدید مراجع قم نسبت به اظهاراتش)، سوالات موهون در آزمون گزینش معلمان، تا سخنان نزدیک ترین فرد به رییس دولت ( مشایی ) درباره حجاب، دوستی با مردم اسرائیل و حضورش در مراسم رقص زنان در ترکیه. در این میان، اگرچه مراجع تمایلی به دیدار با دولتیان نداشتند، دولت هم اصراری نمی کرد و در سفرهای احمدی نژاد به قم هم، با بهانه هایی همچون مشغولیت و ترافیک کاری، دیداری با مراجع انجام نمی شد؛ اگرچه احمدی نژاد در طی این مدت سعی می کرد در تمامی سفرهایش به استان های کشور با طلاب و روحانیون میانی جلسه بگذارد و از کمک اقتصادی دولت به حوزه های علمیه در میان آنان سخن بگوید. البته این اظهارات هم آنچنان به دل مراجع نمی نشست و تلویحی نسبت به آن موضع گرفتند و بر طبل «استقلال حوزه های علمیه» کوبیدند. اگرچه مذهبی بودن در ظاهر، همچون بیان برخی سخنان اعتقادی و به کار بردن دعاهایی در آغاز کلام (خواندن دعای فرج) و محدودیت های اجتماعی؛ آن هم نه به صورت پیوسته، بلکه بر اساس شرایط روز دیده می شد، در دستور کار قرار داشت، اما اینگونه اقدامات ظاهری بدون ارتباط عمیق با راس هرم روحانیت (مراجع تقلید و علمای ارشد) آنچنان با نگاه مرسوم مذهبی همراه نبود؛ به گونه ای که برخی اصولگرایان اعلام کردند: احمدی نژاد و همراهانش بیشتر به «طریقت» نزدیکند تا «شریعت». این سخن اگرچه همواره با صراحت بیشتری از سوی اصلاح طلبان بیان شده بود و آنان ادعاهایی غلیظ تر را مطرح کرده بودند، اما این بار تصریح اصولگرایان روزنه جدی تری را به سوی تحلیل ها و پیش بینی های متضاد با روزهای اول دولت می گشود.
2- طرفداری بی چون و چرا از ولایت مطلقه فقیه: با روی کار آمدن دولت احمدی نژاد و با توجه به نوع شعارها و گفتمان مدنظر او، طرفداران رهبری خشنود بودند که میان رییس دولت و رهبری ارتباطی عمیق و جدی تر نسبت به گذشته پدید می آید. البته شرایط این دوران و انتقادات و مخالفت های شدید و گسترده اصلاح طلبان و به ویژه مخالفان نظام هم این پیوند را همچنان پایدار نگاه می داشت. از سوی دیگر حمایت های رهبری از دولت کنونی در سخنرانی های عمومی هم مهر تاییدی بر این تحلیل می زد. اقدامات اولیه احمدی نژاد هم به ویژه در دولت اولش؛ همچون بوسیدن دست رهبری در مراسم تنفیذ یا لغو اجازه ورود زنان به ورزشگاه؛ نه به دلیل مخالفت مراجع، بلکه بر اساس نظر رهبری و اظهاراتش در موضع گیری های علنی در حمایت از ولایت مطلقه فقیه و شخص رهبری نظام، همگی این تحلیل و پیش بینی را استوار و پابرجا حفظ می کرد. اما اقدامی در ابتدای دولت دوم احمدی نژاد صورت گرفت که این سوال و تردید را اذهان رهروان رهبری پدید آورد که آیا احمدی نژاد بر این باور استوار است یا نه؟! چراکه باید بین تمایلات و علایق شدید خود و نظر رهبری یکی را برمی گزید؛ والا در گذشته بخش اعظم برنامه های او و نظراتش با منویات رهبری تفاوتی نداشت. این مسئله آن بود که احمدی نژاد، در پروسه شکل گیری آبادگران تا آغاز دولت دومش، در فراز و فروز حلقه اصلی همراهانش به فردی رسیده بود که در این ایام بارها از ارتباط «مرید و مرادانه» آنان سخن به میان آمده است و او کسی نبود؛ جز «اسفندیار رحیم مشایی». احمدی نژاد او را پیش از برپایی کابینه دومشش به عنوان معاون اول در این کابینه معرفی کرد. این اقدام موج مخالفت ها را برانگیخت که دیگر هیچ حامی ای برای رییس دولت دهم نمانده بود و حامیان جدی او، در جرگه مخالفان شدید این اقدام قرار گرفتند و برایش خط و نشان کشیدند. برخی از مراجع هم این انتصاب را غیرمشروع دانستند. اما همچنان رییس دولت بر این تصمیم خود اصرار داشت و از باور مشایی به امام زمان (عج) در توجیه پافشاری اش سخن گفت. او در این دو راهی کلیدی، راهی را برگزید که به باورها و پیش بینی های گذشته خدشه وارد کرد. از یک سو پس از حدود یک هفته از نامه رهبری مبنی بر لغو این انتصاب ( ابتدا غیرعلنی بود که با عدم اجرای آن از سوی احمدی نژاد، توسط برخی اصولگرایان و بعد از آن سایت آیت الله خامنه ای منتشر و علنی شد ) به آن تن داد و مشایی استعفا داد. البته پس از آن، حلقه اصلی دولت نیز از علنی شدن این نامه توسط دو نفر از اصولگرایان خرده گرفتند و حتی نظر رهبری را توصیه و ارشادی دانستند. از سوی دیگر احمدی نژاد دست به دو اقدام زد که بار دیگر تردیدها را از قبل جدی تر کرد. اول آنکه پس از علنی شدن نامه رهبری، در پاسخ به نامه ایشان، بسیار کوتاه بر اساس ماده ای از قانون اساسی از لغو حکم انتصاب مشایی خبر داد که با پیش فرض گذشته که او به نظر ولی فقیه بسیار اهمیت می دهد، در تضاد بود. در مقابل، در همان روز در پاسخ به نامه مشایی برای استعفا پاسخی بلند بالا و تمجیدگونه نوشت. همچنین دست از اصرار خود بر همراهی با مشایی بر نداشت و او را مسول دفتر خود کرد و پس از آن رییس نهاد ریاست جمهوری که البته اگرچه در ظاهر مشایی این سمت را دارد، اما همچنان نفوذ و تاثیرگذاری اش از سایر اعضای کابینه و معاونان رییس دولت بیشتر است. همچنین احمدی نژاد بر اساس نظر رهبری مبنی بر تعامل با قم، تا به حال ترتیب اثر نشان نداده است و حتی مشاور امور روحانیتش را هم برای این امر به بیوت علمای ارشد قم نفرستاده است و همچنان بدون رایزنی با مراجع تقلید بر تصمیماتش همچون وزیر زن داشتن، اصرار دارد.
3- عضو جریان «اصول گرا» (جناح راست سابق): جریان احمدی نژاد، اگرچه پیشینه اش در جناح راست ترسیم شده است، اما از آغاز فعالیت سیاسی این جریان، شعارها و باورهای آن، آنچنان میانه ای با جناح راست نداشت و بر اصول چپ گرایانه پافشاری می کرد و ارتباط با روحانیت ( ارتباطی که در گذشته جزو مشخصه های جناح راست تعریف می شد ) از عمق سابق برخوردار نبود. آغاز انشقاق علنی جریان احمدی نژاد از جناح راست در آستانه انتخابات ریاست جمهوری 84 (دوره نهم) رخ داد. آن روزها، او نامه ای به کنگره سراسری این جناح برای انتخاب فقط یک کاندیدا در انتخابات ریاست جمهوری نوشت و به صراحت عدم اعتقاد خود را به این مکانیسم ها اعلام کرد که فتح الباب انشقاق سایر کاندیداها شد و جناح راست به نوعی از هم پاشید. این اقدام او اگرچه در آن دوران آنچنان پراهمیت جلوه نکرد؛ چراکه همه فکر نمی کردند او رییس جمهور شود. اما اکنون می توان این تصمیم را نقطه آغازی برای برای تضعیف جناح راست قلمداد کرد تا جای آن را این جریان جدید بگیرد و دوقطبی چپ و راست، به دو قطبی منتقدان محفل احمدی نژاد و خود این محفل مبدل شود که امروز در ایران این دوقطبی، بیش از سایر شکاف های سیاسی فعال است. احمدی نژاد به این نامه بسنده نکرد و در اغلب نطق های انتخاباتی خود و پس از رییس جمهور شدن، به انتقاد و طرد احزاب پرداخت. مخالفت او با احزاب اصلاح طلب طبیعی بود و اگر هم گفته نمی شد، همه می دانستند. پس طرد حزب گرایی بیش از همه به احزاب قدیمی راست بازمی گشت تا او بتواند سفره اش را از آنان جدا کند؛ احزاب و گروه های سیاسی ای همچون موتلفه، جامعه روحانیت و حتی جامعه مدرسین. چراکه او نفس تشکیل گروه سیاسی و تبعیت از آنان را نادرست می دانست. امروز هم اغلب گروه های اصولگرا در زمره منتقدان او به حساب می آیند؛ اگرچه به دلیل حضور اصلاح طلبان در معادلات سیاسی سعی می کنند، رفتار رفت و برگشتی را در نزدیکی و دوری به دولت به نمایش بگذارند. همچنین به دلیل حمایت های رهبری از دولت فعلی گاهی سکوت را در جهت اعلام حمایت و هم پیمانی با آیت الله خامنه ای بر می گزینند. امروز در میان جریان اصولگرا (جناح راست سابق) هر گروه سعی می کند، نسبتی از فاصله را با محفل احمدی نژاد حفظ کند؛ برخی شدید و برخی اندک. البته نگاه منفی به تحزب در میان برخی شخصیت ها همچون آیت الله محمدتقی مصباح یزدی دیده می شد که بر اساس این اشتراک و اشتراک های دیگر بود، برخی از پیوند آیت الله و شاگردانش و احمدی نژادی ها سخن گفته اند.
4- دولت احمدی نژاد مولود آیت الله مصباح یزدی: در ابتدا شعارهای احمدی نژاد و گفتمانی که او از آن برخاسته بود، با آرای آیت الله محمدتقی مصباح یزدی همسان بود. حتی ارتباطی ارگانیک میان او و آیت الله و موسسه اش در رقابت های انتخاباتی و پس از آن پیش آمد. البته احمدی نژاد هم با آیت الله در سال های قبل از کاندیداتوری در محافل اساتید بسیجی آشنا شده بود. پس از پیروزی و نشستن بر کرسی ریاست قوه مجریه هم برخی از شاگردان آیت الله و اساتید موسسه او هم بر مسندهایی در دولت تکیه زدند و در زمره طرفداران پروپاقرص احمدی نژاد قرار گرفتند و قرار دارند. احمدی نژاد هم چند باری به خدمت آیت الله رسید و یک روز تنها برای دیدار با او و حضور در جمع فارغ التحصیلان موسسه اش راهی قم شد. اما اندک اندک در پایان دوره دولت اول او، دیداری دیگر صورت نگرفت و آیت الله هم در چند دیدار وزیرانش با او، به انتقاد از دولت و اقداماتش پرداخت. همچنین چند باری در ارگان سیاسی موسسه اش به انتقاداتی آرام از دولت پرداختند. گویی رییس دولت سعی کرده بود از پتانسیل تئوریک و نیروی انسانی موسسه آیت الله سود برد، اما ملازم او نباشد؛ آنچنان که فرزند مصباح یزدی هم گفته بود: میان پدرم و احمدی نژاد آنچنان ارتباطی وجود ندارد و او هم نسبت به برخی اقدامات دولت (انتصاب مشایی) انتقاد دارد. پس از انتخابات آیت الله بار دیگر سخنی گفت که به عنوان حمایت آنچنانی او از احمدی نژاد تفسیر شد. او گفت: اطاعت از رییس جمهور اطاعت از خداوند است؛ چرا که ولی فقیه حکمش را تنفیذ کرده است. این سخنان اگرچه به حساب حمایت جدی از دولت گذاشته شد، اما باید به این نکته توجه داشت که این حمایت نشان دهنده یک وحدت مقطعی استراتژیک برابر منتقدان و مخالفان دولت کنونی که منتقد آیت الله و مخالف آرای اوهم هستند، است، وگرنه سیر روابط این دو جریان فکری و سیاسی همچنان همچون پایان دولت نهم رو به ضعف خواهد رفت. البته در صورتی که شرایط کنونی پس از انتخابات پایان پذیرد و نقش اصلاح طلبان و به ویژه هاشمی رفسنجانی ( شخصی که مصباح یزدی به شدت منتقد اوست ) هم در ساختار سیاسی ایران کمرنگ شود. اگر اینگونه شود، شکاف مصباح یزدی – احمدی نژاد عمیق خواهد شد و تحلیل گذشته کاملا غلط از آب در می آید.
***
با نقض کامل این چهار فرض که تاحدودی اتفاق افتاده است، می توان جریان احمدی نژاد را جریانی مستقل دانست و نامی همچون «احمدی نژادیسم» بر آن نهاد و به ارزیابی و تحلیل چارچوب های ایدئولوژیک آن پرداخت. بر اساس آراء، اظهارات و رفتار رهبران این جریان که در گوشه گوشه آن مباحث اعتقادی و مذهبی هم که اغلب با انتقادات روحانیون همراه است، وجود دارد، تنها با یک جریان سیاسی روبرو نخواهیم بود، بلکه جنبه های شبه مذهبی و اعتقادی هم در آن نهفته است که با توجه به حضور آنان در ساختار سیاسی امکان رشد و تاثیرگذاری این اعتقادات در جامعه و فضای کشور وجود دارد. همچنین ازآن رو که این جریان همواره سعی می کند در عرصه داخلی شکاف نخبگان و توده مردم و در عرصه خارجی، به ویژه خاورمیانه و جهان سوم شکاف دولت ها ( و نخبگان آنان ) و توده ملت ها را فعال و آن را تشدید کند، امکان رشد تصاعدی آن وجود دارد، چراکه با عمیق شدن این شکاف ها دیگر صدای نخبگان به توده نمی رسد و این فضا باعث اثرگذاری آسان و گسترده ایدئولوژیک این جریان بر توده خواهد شد که راه حل های این اقدام هم تاکنون در جامعه ایران و منطقه اجرایی شده است.
منبع

آدم های پست

2009-08-03T00:26:00.000-07:00

متاسفانه نمی‌شود آدم‌های پست را با رای از سیستم بیرون کرد چون آنها با رای وارد سیستم نشده‌اند.

نوام چامسکی

2009-08-03T00:23:00.000-07:00

«ملّت ایران عادت کرده اشخاص را عوض کند، عنوان‌ها را عوض کند، ولی همچنان استبداد بماند.»

مهندس بازرگان

عشق

2009-08-03T00:20:00.000-07:00

از همه ی شیوه های پرورش عشق، از همه ابزارهای پراکنش این بلای مقدس، یکی، از جمله کاراترین ها، همین تند باد آشفتگی است که گاهی ما را فرا میگیرد. آنگاه کار از کار گذشته است. به کسی که در آن هنگام با او خوشیم ، دل میبازیم. حتا نیازی نیست که تا آن زمان از او بیشتر از دیگران یا حتی به همان اندازه خوشمان بیاید. تنها لازم است که گرایشمان به او منحصر شود و این شرط زمانی تحقق می یابد که هنگامی که از او محرومیم به جای جستجو خوشی هایی که لطف او به ما ارزانی میداشت، یک باره نیازی بی تابانه به خود آن فرد حس کنیم. نیازی شگرف که قونین این جهان، برآوردنش را محال و شفایش را دشوار میکند. نیاز بی معنی و دردناک تصاحب او.

در جستجوی زمان از دست رفته/ مارسل پروست

رستگاری

2009-08-02T23:45:00.000-07:00

آدم هایی که گناه به نظرشون فقط چند کلمه است، رستگاری هم به نظرشون فقط چند کلمه است
گور به گور/ ویلیام فاکنر/ نجف دریابندری

روزگار غریبی است نازنین (به یاد شاملو)

2009-07-23T21:41:00.000-07:00

دهانت را میبویند

مبادا گفته باشی دوستت دارم

دلت را میپویند

مبادا شعله ای در آن نهان باشد

روزگار غریبیست نازنین

وعشق را کنار تیرک راهبند تازیانه میزنند

عشق را در پستوی خانه نهان باید کرد

شوق را در پستوی خانه نهان باید کرد

روزگار غریبیست نازنین

ودراین بن بست کج و پیچ سرما

آتش را به سرخ بار سرود و شعرفروزان میدارند

به اندیشیدن خطر مکن

روزگار غریبیست

آنکه بر در میزند شباهنگام

به کشتن چراغ آمده است

نور را در پستوی خانه نهان باید کرد

دهانت را میبویند

مبادا گفته باشی دوستت دارم

دلت را میپویند

مبادا شعله ای در آن نهان باشد

روزگار غریبی ست نازنین

نور را درپستوی خانه نهان باید کرد

عشق را در پستوی خانه نهان باید کرد

بام بام

بام بام بام

بام بام بام بام بام بام

آنک قصابانند برگذرگاهها مستقر

با کنده و ساتوری خون آلود

وتبسم را بر لبها جراحی میکنند

و ترانه را بر دهان

کباب قناری بر آتش سوسن و یاس

شوق را در پستوی خانه نهان باید کرد

ابلیس مغرور مست

شور عزای ما را بر سفره نشسته است

خدای را در پستوی خانه نهان باید کرد

خدای را درپستوی خانه نهان باید کرد

روزگار غریبی ست نازنین

بیگانه

2009-07-18T20:32:00.000-07:00

تا در قفس بال و پر خویش اسیر است
بیگانه پرواز بود مرغ هوایی

جان اي ساقي

2009-07-10T23:39:00.000-07:00

چيست آن در لب شيرين تو؟ جان اي ساقي

بستان جانم و آنم بچشان اي ساقي

باده پيش آر که در پاي تو درخواهم باخت

حاصل کارگه کون و مکان اي ساقي

درد هجران عزيزان به جهان چند کشيم

همه رفتند، خدا را تو بمان اي ساقي

تا سرانجام دل خون شده چون خواهد بود

سرنوشتي ز خط جام بخوان اي ساقي

دور کجدار و مريز است و دلم مي لرزد

چون توان زيست چنين دل نگران اي ساقي

نه دلي ماند و نه ديني ز پي غارت عشق

آه ازين فتنه که برخاست، امان اي ساقي

رستمي بر سر سهراب يلي مي گريد

نوشداروي اميدي برسان اي ساقي

چشم مستت چه طلب مي کند از سايه؟ بگو

به فداي لب شيرين تو جان اي ساقي

لمپنیزم

2009-07-01T02:30:00.000-07:00

یکی از مسائلی که این وزها خیلی مشهوده و به چشم میاد حضور گروهیه که به سرکوب مردم مشغولند. به غیر از نیروهای نظامی. لباس شخصی ها. جالب اینه که این گروه هم بخشی از جامعه هستند و باید دیده بشوند. و متاسفانه تعدادشون هم علی الخصوص شهرستانها زیاده. یک مطلبی در مورد لمپنیزم خونده بودم که تقریباً تقریباً علمی این مساله را بررسی کرده بود. این مطلب رو بخونین:

از زمان ساخته شدن فیلم جاهل و رقاصه تا زمان ساخته شدن اخراجی ها نزدیک به نیم قرن زمان می گذرد و با وجود آنکه جامعه از چند گذرگاه متفاوت عبور کرده ، گذر گاه هائی چون انقلاب ، دفاع نظامی ، فضای سازندگی ، دوران اصلاحات و زمان اصول گرائی ، و در هر ایستگاه تاریخی از زمان توقف مناسب هم برخور دار بوده اما مشاهده می شود که لمپنیسم همچنان پایدار و استوار حفظ و منتقل شده است.
برای فهم بهتر لمپنیسم و سر ماندگاری آن بویژه در حوزه آثار فرهنگی و خصوصأ در حوزه آثار سینمائی و تلویزیونی ، باید علل تاریخی و دلایل تئوریک آ ن را شناخت و تحلیل کرد.

الف : لمپنیسم به لحاظ تاریخی

واژه لمپنیسم را که بر گرفته از واژه آلمانی Lumpen است اول بار مارکس در تألیفات خود به کار برد . او بر مبنای همین واژه ، اصطلاح لمپن- پرولتاریا Lumpen-Proltaria را ساخت تا وضعیت کارگران ژنده پوش را به تصویر بکشد . پس از مارکس بود که لمپنیسم به یکی از اصطلاحات رایج و صاحب تعریف در علوم سیاسی - اجتماعی تبدیل شد . بطوریکه پس از آن فرهنگ نامه ای در حوزه علوم سیاسی - اجتماعی یافت نمی شود که به نحوی به بررسی تعریف و ماهیت این واژه نپرداخته باشد (1)
در این فرهنگ ها و دانش نامه ها برای واژه لمپن معادل هائی چون : اوباش ، قمارباز ، باج گیر ، الوات ، فاحشه ، خود فروش ، جیب بر ، طفیلی ، ولگرد ، و امثالهم را ذکر کرده اند . با این تعاریف واضح است که که ریشه لمپنیسم به قبل از ظهور اسلام هم باز می گردد . اما شکل گیری لمپنیسم به مثابه یک قشر یا شبه طبقه ، زمانی بود که از یک سو گذار جامعه غیر صنعتی به جامعه صنعتی سرمایه داری ضروری شد بطوریکه این اقشار همراه با حرکت جامعه صنعتی تحول نیافتند و در جا زدند ، و از سوی دیگر جوامع از رشد باز مانده به جای برخورداری از آرایش طبقاتی به آشفتگی طبقاتی دچار شدند و زمینه شکل گیری قشر یا شبه طبقه ای به نام لومپن و خرده فرهنگی به نام لمپنیسم را فراهم کردند .
آشفتگی طبقاتی ، یعنی عدم فهم تمایز میان سرمایه و سود . سرمایه فقط سود یا سود آوری نیست بلکه نمادی از کار و تلاش و مدیریت و نظم طلبی است . هیچ سرمایه ای بدون کار و مدیریت و تیز هوشی به سود تبدیل نمی شود اما نوعی ازسود را می توان یک شبه بصورت باد آورده یا رانتی یا از طریق دلالی بدست آورد . آشفتگی طبقاتی یعنی نابودی علم اقتصاد در پای دلالی و تجارت . آشفتگی طبقاتی یعنی نابودی مدیریت علمی و احیای بنکداری و خرید و فروش فله ای . فقدان نظم و آرایش طبقاتی مولد ظهور افرادی است که فاقد هویت و پایگاه تعریف شده طبقاتی اند . از این رو نه در نظام حقوقی جایگاهی دارند و نه در نظام اخلاقی ، عرفی جامعه مقبول اند .به همین دلیل یا له شده و از میان می روند و یا تبدیل به نیرو های پرخاش گری می شوند که برای زنده ماندن راهی جز مبارزه و شکستن قواعد و چارچوب ها و ساختارهای رایج ندارند . هر چند برخی از آنها به سمت خودکشی نیز کشیده می شوند . نجس ها در هند و لوطی ها در ایران معاصر ، بویژه از زمان ظهور شعبان بی مخ در حوزه سیاست ، از نمونه های بارز لمپن ها هستند . برخی از پژوهشگران ریشه های تاریخی لمپن ها در ایران را به شبکه تشکیلات عیاران نیز پیوند می دهند (2).
لوطی ها و قبل تر از آنها عیاران افرادی بودند که در ابتدا به قصد کمک به بینوایان با صاحبان قدرت در می افتادند و بی آنکه انگیزه سیاسی برای کسب قدرت داشته باشند سعی در حمایت از ضعفا و انتقال بخشی از اموال ثروتمندان و یا غارتگران به مستمندان داشتند . و عمومأ این کار را بدون تظاهر و پنهانی انجام می دادند . اما خود این افراد چهره های شاخص داشتند با لباس و گویش و آرایش و رفتار های زیستی ، معیشتی ، زوج یابی و خانوادگی خاص خود که بتدریج برای آنها نوعی تشخص فرهنگی ایجاد می کرد . بتدریج که ساختار های اجتماعی ، سیاسی و تولیدی تغییر کرد بخشی از لوطی ها و عیاران منزوی شدند و به خاطره ها پیوستند و برای عده ای یاد آور دوران مردانگی و جوانمردی شدند ، و بخش دیگری که ماندند به سیاست کشیده شدند و به ابزار مناسبی برای اجرای پنهانی و غیر مسقیم قدرت های سیاسی تبدیل شدند . در ایران ، ظهور شعبان بی مخ در قبل از انقلاب و ظهور باند های خود سر در بعد از انقلاب ، و در آمریکا ، ظهور کوکتوس کلان ها از نمونه های بارز لمپنیسم معاصر اند .
لمپنیسم حاوی یک تناقض درونی است .از یکسو فاقد هویت طبقاتی و حقوقی مشخص است اما از دیگر سو یک خرده فرهنگ است با ادعا و آرمان های ایدئولوژیک . نه می توان آن را در ژریم حقوقی - سیاسی به حساب آورد و نه می توان آن را نادیده گرفت . لمپنیسم از همین تناقض درونی خود سود جسته و همواره روی دست هر فرهنگی مانده است . به همین دلیل است که هر گاه لمپنیسم در نمود های جاری آن نقد می شود به یکباره خیل عظیمی از افراد جامعه که تحت تاثیر آن هستند واکنش نشان می دهند . برخی در پاسخ به این واکنش های جمعی ، سکوت می کنند و برخی دیگر به تأیید لمپنیسم می پردازند زیرا حوصله در افتادن با جمع را ندارند .
خرده فرهنگ لمپنیسم به این ترتیب و به آرامی همچون خوره ریشه های فرهنگ را پی در پی می خورد و نهایتأ فرهنگی پوک ، مچاله شده و دستمالی شده بر جای می گذارد . یک رمز ماندگاری یا باز تولید لمپنیسم همین است .
خرده فرهنگ لمپنیسم در رژیم گذشته به دو صورت حکومتی و غیر حکومتی فعال بود. لپمن های حکومتی در نوع آشکارآن در هیأت شعبان بی مخ ها فعال بودند و در نوع مخفی آن در تشکیلات ساواک . لمپن های غیر حکومتی نیز در نوع پنهانش در نیروهای ایدئولوژیک اندیش از جمله حزب توده و بعد ها در سازمان مجاهدین خلق ظاهر شدند (3)، و در نوع آشکار آن در پدید ه سینمای جاهلی و کلاه مخملی ( ودر کنار آن درکافه های لاله زاری و فرهنگ موسوم به خال طوری ) .
داستان چگونگی باز تولید هر یک از اجزاء لمپنیسم در بعد از انقلاب خود نیازمند یک پژوهش مفصل است . آنچه اینک مورد بحث است باز تولید لمپنیسم فرهنگی است که در قالب فیلم های سینما ئی و سریال های تلویزیونی بصورتی آرام و تدریجی انجام شده و می شود .
برخی از فیلم سازان خوش ذوق در سالهای قبل از انقلاب توانستند در فرم سینمائی فیلم های خود از تیپ و کاراکتر شبه طبقه لمپن ها استفاده کنند و بی آنکه در صدد ترویج فرهنگ لمپنیسم باشند موفق شدند به نوعی استتیک زیبائی شناسانه در روایت و فرم بصری سینمائی دست یابند مانند کیمیائی در فیلم قیصر . کاری شبیه آنچه جان فورد آمریکائی با لمپنیسم گاو چران ، که عمومأ تک تیرانداز تنهائی بود که از راه دزدی روزگار می گذراند ، کرد ، و اسطوره زیبا و به یاد ماندنی سینمای وسترن را در عالم تصویر خلق و ماندگار کرد بی آنکه کسی جان فورد را مروج فرهنگ گاو چرانی بداند. راه جان فورد در آمریکا بخوبی تداوم یافت اما در ایران ابتکار کیمیائی در قیصر بی رهرو ماند و تقابل زیبای انسان - محیط یا انسان - معنا که دستاویز استتیک قیصر و سینمای ضد قهرمان او ( و وسترن جان فورد ) بود به تقابل لمپنی جاهل- رقاصه تبدیل شد . تقابل لمپنی جاهل- رقاصه در بعد از انقلا ب ، در تلویزیون و سینما به تقابل زوج مونگل و عقب افتاده خواستگار- عروس تبدیل شد و توانست زمینه مساعدی برای باز تولید لمپنیسم فرهنگی فراهم سازد ( 4) .
اگر لمپنیسم قبل از انقلاب ، زیبائی شناسی نهفته در قیصر را به لمپنیسم جاهل و رقاصه تبدیل کرد ، لمپنیسم بعد از انقلاب زیبائی شناسی فیلم های لیلی با من است و مارمولک را به لمپنیسم اخراجی ها تبدیل کرد . (5)
لمپنیسم که در اوایل انقلاب حضوری حاشیه ای داشت اینک از طریق مدیوم سینما و تلویزیون از حاشیه به متن آمده و در حوزه ای فراخ تر از خرده فرهنگ خود فعالیت می کند .

ب: لمپنیسم به لحاظ تئوریک

اگر منشأ اجتماعی و تاریخی ( علـٌی ) لمپنیسم واکنشی است در برابر انسجام سفت و سخت آرایش طبقاتی سرمایه داری ، آرایشی که اگر به درستی و منطقی و نه ایدئولوژیک و آرمانگرایانه ، فهمیده شود می تواند راه را برای شیفت سیستمیک طبقاتی افراد زحمت کش باز کند ، منشا فکری و فرهنگی ( تئوریک ) لمپنیسم داستانی دیگر دارد . داستانی که به نوع دستگاه اعتقادی و شبکه باور آنها مربوط می شود .
شبکه باور لمپنیسم بر انواعی از خطاهای معرفتی استوار است که یا رسمأ منجمداند ونقد ناپذیر ند و یا همواره به کمک عوامل غیر معرفتی از تیررس نقد فرار می کنند .
خطای پایه و آشکار لمپنیسم باور به گزاره " می دانم که می دانم " است . در این نوع باور همواره حق با لمپن است و دیگران که ادعای دانستن دارند و غیر از او می اندیشند بیمار تلقی می شوند . یکی از دلایل ضدیت بیمار گونه با مقوله روشنفکری ( علیرغم ایراداتی که به روشنفکری بویژه روشنفکری ایدئولوژیک و تئولوژیک وارد است ) همین باور غلط است . وبه همین دلیل لمپن ها همواره سربازان خوبی برای جزم گرایان ایدئولوژیک انگار و تئولوژیک اندیش بوده اند . لمپنیسم پست مدرن نیز در واکنش به این باور جزم گرای سنتی ، باور خود را در فرم نسبیت اندیش آن بصورت " می دانم که نمی دانی " به کار می برد تا ضمن دچار شدن به پارادکس شناختی ، هر گونه امکان شناخت و معرفت را از دیگران سلب و حصول آن را قاطعانه امری غیر قطعی ، شخصی ،اختیاری ، تاریخی و مجازی اعلام کند . لمپنیسم در هر دو شکل سنتی و پست مدرن آن ، زمینه های ماندگاری لمپنیسم را همچنان فراخ و زمینه های عقلانیت را که بر باور نقد پذیر " می دانم که نمی دانم " استوار است محدود می کند . اگر لمپنیسم سنتی باور دارد که " حقیقت در جیب من است " ، لمپن پست مدرن بر این باور است که حقیقت و معرفتی وجود ندارد و ما با حقیقت ها ، عقل ها ، معرفت ها و علم ها روبروییم که آلبته آنها هم مجازی اند و تاریخی و نه واقعی و منطقی .
همانطور که آشفتگی طبقاتی رمز ماندگاری لمپن ها در وجه تاریخی و اجتماعی بود ، آشفتگی منطقی ، معنائی ، مفهومی و معرفتی هم رمز ماندگاری لمپنیسم در وجه تئوریک است . بنابراین هویت لمپنیسم در ضدیت با روشنفکری معنا می یابد و بدون ضدیت با روشنفکری ، لمپنیسم هم منطقأ ماندگار نخواهد بود .

-----------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

1- از جمله این آثار برای فهم واژه لمپنیسم در زبان فارسی می توان به این موارد اشاره کرد :

- فرهنگ سیاسی دانش – حبیب اله آموزگار – 1375
- فرهنگ زبا فارسی امروز- غلامحسین صدری افشار و نسرین و نسترن حکمی- 1369
- فرهنگ علوم سیاسی- علی آقا بخشی- 1374
- فرهنگ علوم سیاسی – داریوش آشوری- 1378
- فرهنگ زبان فارسی – غلامرضا انصاف پور-1369
- فرهنگ علوم سیاسی – علی بابائی- 1369

2- نگرشی بر جامعه اسلامی ایران - آن لمپتون
3- منظور از ذکر نام حزب توده و سازمان مجاهدین خلق در زمره نیروهای لمپن ، به معنی یکسان انگاری منشأ طبقاتی آنها با لمپنیسم نیست ، بلکه منظور همسوئی برآیند گرایشات ، خلقیات و اعمال آنها با جریان لمپنسیم است که تحت تاثیر باور های ایدئولوژیک آنها ایجاد شد . بسیاری از افکار و رفتار های سیاسی فعلی در جامعه از جمله فحاشی های سیاسی و بی اعتبار کردن رقبا و مخالفین ، از همان رفتار های ایدئولوژیک این دو گروه کلاسیک سیاسی به ارث رسیده است .
4- تولید آثار سینمائی و تلویزیونی مبتنی بر قطب بندی لمپنی خواستگار- عروس بسیار حیرت انگیز است و آمار آن از ساخت فیلم های لمپنی جاهل- رقاصه ای فراتر رفته است . از تولیدات سینمای عامه پسند ایران گرفته ( کما ، شارلاتان .... دلداده ، دل شکسته ، کلاهی برای باران ، عروس فراری ، عروسی ایرانی ، چارچنگولی ، نصف مال من نصف مال تو ، خواستگار محترم ، ده رقمی ، تیغ زن ، اخراجی ها و... ) تا سریال های مناسبتی تلویزیون ( از لمپنیسم شب دهم تا لمپنیسم اشک ها و لبخند ها ) همراه با لمپنیسم موجود در برنامه های ظنز تلویزیونی و نیز لمپنیسم مجریان عمدتأ رادیوئی و بعضأ تلویزیونی ، تمامأ بیانگر رشد اسف انگیز لمپنیسم و باز تولید آن در ادبیات تصویری و صوتی ایران بعد از انقلاب است.

5- اخراجی ها نماد بارز یک شکست تخصصی در ساخت یک فیلم کمدی و مفرح است .
فراموش نکنیم : کسی که با مسخره کردن خود و اعضای خانواده اش ، همسایه ها را می خنداند ، حکم اخراج خود را از محله صادر کرده است.

اینک فلسفه

بحریست بحر عشق ...

2009-06-29T22:02:00.000-07:00

8/تیر/88
تهران

حضور مصطفی ملکیان در روز هفت تیر

2009-06-29T19:57:00.001-07:00

شاید این از معدود دفعاتی است که روشنفکران به صف مردم پیوستند. در مورد ملکیان بد نیست اشاره کنم ایشون در دور قبل ریاست جمهوری از طرفداران هاشمی بود(البته صرفاً در حد یک امضا) بعد از اعلام نتایج انتخابات و فرصت سوزی مردم در یک سخنرانی در جمع اصلاح طلبان بیست عامل عقب ماندگی ایرانیان را بیان کرد. حال این دوره به جای نیش و کنایه زدن به مردم از ابتدا با حمایت رسمی از خاتمی و سپس موسوی (این بار در حد سخنرانی انتخاباتی) و حالا حضور بین مردم کاملاً تغییر رویه داده. این اتفاق رخدادی بس مبارک است. ممنون جناب ملکیان.

شکسپیر

2009-06-27T21:28:00.000-07:00

A coward dies a thousand times before his death. The valiant never tastes death but once.
Shakespeare

2009-06-26T20:53:00.000-07:00

زتندباد حوادث نمیتوان دیدن

درین چمن که گلی بودست یا سمنی

ازین سموم که بر طرف بوستان بگذشت

عجب که بوی گلی هست و رنگ نسترنی

مزاج دهر تبه شد در این بلا حافظ

کجاست فکر حکیمی و رای برهمنی

بار دیگر شبیخون بلا بر سر این ملت آوار شد و تار و پود جان را شسته به خوناب جگر کرد. آنقدر حوادث تند و تلخ اتفاق افتاد که مجال هر گونه تامل را گرفته است و احساسات را غالب نموده. واین همه یعنی تمام علت گرفتاری این ملت افراط و تفریط. میدانم در این مقطع این گونه سخن گفتن ممکن است کژطبعی به حساب آید یا ننگ بی تفاوتی بر آن بخورد ولی چیزی که این روزها بیشتر از همه ذهنم را مشغول کرده این است که طبق معمول شیپور را از سر گشادش می زنیم. صحنه های کشت و کشتار دل هر انسانی را به درد می آورد ولی اسطوره سازی از این قضایا باز گامی است به عقب. در این روزها همه ملت خونخواه ندا شده اند و البته قبلاً پاسخش را نیز می دهند. ولی من نظر دیگری دارم. واقعاً مسوولیت خون ندا و دیگر منادیان سبز وقایع اخیر کیست؟ من معتقدم:

1- ما- ملت چرتی (به قول حاتمی)- که بعد از حد اقل 16 سال تازه چرتمان پاره شده که وامصیبتا کلاهی به بزرگی خوش خیالیمان به سرمان گذاشته اند و حق مارا برده اند و البته ما رانیز خواب. آن زمانی که متفکرین و روشنفکران ما را در سالهای آخر حکومت هاشمی تهدید و ارعاب میکردند و میزدند و تار و مار میکردند این ملت جان بر کف کجا بودند؟ آن زمان که وزرای دولت خاتمی با پشتوانه 20ملیون رای را جامه دراندند ما ملت کجا بودیم؟ در سال 84 بعد از دولت اصلاحات نیز چرتمان برده بود که برآیند اصلاحات احمدی نژاد شد لابد.

2- سران اصلاحات به جرم فرصت سوزیها و البته هر کدام به نوعی. خاتمی که انتخابات های فرمایشی و استصوابی(استسلاخی) شورای نگهبان را برگزار کرد. چه مجلس هشتم و چه ریاست جمهوری نهم. تئوریسین های اصلاحات که بعد از هشت سال هیچگونه مدلی برای اصلاح طلبی ارائه ندادند و مدام دنبال سهم خواهی از قدرت بودند که نتیجه اش آن بود که در انتها شخصی مثل معین را معرفی کنند که حتی توان صحبت کردن نداشت. کسی که در حادثه کوی دانشگاه به جای مطالبات دانشجویان راه استعفا برگزید، میخواست مطالبات یک ملت را برآورد.

3- کسانی که سالها سکوت کرده بودند و فقط نظاره گر بودند. خود همین سردمداران امروز که با علم به میزان توان مقابله شان تنها با گفتن بیانیه های کلی و مبهم ملت را در تیر رس کسانی قرار میدهند که باز خوب میشناسندشان.

4- حکومتی که سالهاست مرامش را فریاد میزند و بر اساس آن مرام عمل ولی چه حاصل که چرت ملت به این راحتی ها پاره شدنی نیست.

میبینید دوستان. این بار نیز مسببان اصلی فراموش شده اند. همانطور که در سال 57 سبب اصلی مشکلات شناخته نشد و به جای آنکه شکنجه گری را اعدام کنیم، شکنجه گر را مجازات کردیم.

امیدوارم این بار فریب نخوریم و با دقت بیشتر به مسائل بنگریم و خواب آلودگی تاریخیمان را به آسمان و فرشتگان و معصومیت چهره ها حوالت ندهیم.

خطابی با مردم

2009-05-29T20:02:00.000-07:00

این نامه ای است خطاب به مردم شریف ایران. بخوانید و برای دوستان بفرستید

کشور در شرايط سخت و حساس تاريخی خويش يکبار ديگر فرزندان پاک‌نهاد خود را به ياری می‌خواند.

بررسی اوضاع اقصادی، سياسی، اجتماعی و فرهنگی از جهات مختلف نگران‌ کننده است. حقوق اساسی ملت، آزادی‌های عمومی و خصوصی شهروندان، حق آزادی بيان و قلم و مطبوعات به‌عنوان رکن چهارم دموکراسی و ديده‌بان حقوق شهروندان در برابر حکومت ، در وضعيت تجاوز قرار دارد.
در چنين شرايطی ضروريست سريعاً برای مقابله قانونی با اين نگرانی‌ها ، تجاوزها و نيز تلاشهايی که اخيراً به منظور يکسره کردن سرنوشت انتخابات پيش‌رو در دور اول و به نفع تندروی‌های چهارساله اخير صورت پذيرفته ، اقدامی همگانی انجام شود . مدنی‌ترين و کم‌هزينه‌ترين اقدامی که کنشگران دموکراسی‌خواه در کوتاه مدت می‌توانند انجام دهند تشويق مردم به بالا بردن ميليونی آراء مخالفان بنيادگرايی است ، تا آراء سازماندهی‌‌شده‌ی تندروها نتواند در دور اول انتخابات نصف بعلاوه يک رأی‌ها را از آن خود کند .

بنابراين تمامی تلاش انديشه‌ورزان و مصلحان جامعه آن است که با رفتاری مدنی و ضمن پرهيز از هرگونه خشونت ، در جهت پاسداری از حق آزادی بيان و مطبوعات ، به منظور تلاش برای اصلاح امور اقتصادی و معيشتی جامعه ، با تأکيد بر رعايت حقوق بشر و برای توسعه همه جانبه کشور مشارکتی بسيار گسترده را پی گيرند . اينک گاه آن فرا رسيده است که گامی فرا پيش نهيم و فلک را سقف بشکافيم و “موجی” نو دراندازيم .

بر اين اساس ، ما امضاکنندگان اين بيانيه به منظورخروج از وضعيت بسيارنگران‌کننده‌ی چهارسال اخير ، هم‌ميهنان خويش را به حضور مثبت در انتخابات رياست جمهوری فرا می‌خوانيم و انتظار داريم با رأی خويش به يکی از نامزدهای اصلاح‌طلب ممکن ( کروبی يا موسوی ) گامی برای تغيير فضای موجود و ايجاد آمادگی برای توسعه و رسيدن به ايرانی پيشرفته، آزاد و آباد بردارند .
۸ خرداد ۸۸

حميد احراری/ طاهر احمدزاده/ بابک احمدی/ ابوالفضل بازرگان / پروين بختيارنژاد/ محمد بسته‌نگار/ محمدحسين بنی‌اسدی/ بهزاد بهزادی/ محمد بهزادی/ مسعود بهنود/ حبيب‌الله پيمان/ مسعود پدرام/ مصطفی تنها/ غلامعباس توسلی/ محمد توسلی / مجيد تولّايی/ رضا تهرانی/ علی حکمت/ عليرضا رجايی/ تقی رحمانی/ حسين رفيعی/ عبدالعلی رضايی/ رضا رئيس طوسی/ محمدرضا زهدی/ احمد زيدآبادی/ عزّت‌الله سحابی/ نسرين ستوده/ سيدمحمد سيف‌زاده/ عيسی سحرخيز/ حسين شاه‌حسينی/ ماشاء‌الله شمس‌الواعظين/ احمد صدر حاج‌سيدجوادی/ هاشم صباغيان/ عباس صفايی‌فر/ کيوان صميمی/ اعظم طالقانی/ رضا عليجانی/ محمود عمرانی/ حسين قاضيان/ نظام‌الدين قهاری/ مرتضی کاظميان/ محسن کديور/ نرگس محمدی/ بدرالسادات مفيدی/ وحيد ميرزاده/ سعيد مدنی/ مينو مرتاضی لنگرودی/ محمودنکوروح/ ناصرهاشمی/ حسن يوسفی اشکوری/ ميرمحمود يگانلی/ ابراهيم يزدی
منبع: مجموعه مقالات

حکومت از دیدگاه جان لاک و تفاوت آن با دیدگاه هابز

2009-05-26T04:41:00.000-07:00

جان لاک از جمله معدود انديشمنداني است که نظراتش هم در حوزه نظر و هم در حوزه عمل موثر و کارساز واقع شده و تاثيري که او در فلسفه بر جاي گذاشته غيرقابل انکار است. لاک که از جمله فيلسوفان مسلک تجربه گرايي به شمار مي آيد، در کتاب مشهور خود به نام «رساله درباره معرفت انساني» خدمتي بزرگ به روشن کردن مساله معرفت و حدود دستيابي انسان به معرفت کرده است تا جايي که برخي عميق ترين و تکان دهنده ترين تاثيري را که جان لاک بر جريان انديشه جديد به جاي گذاشته است، نه نوشته هاي او در زمينه مباحث سياسي، که کتاب «رساله درباره معرفت انساني» دانسته اند و از آن با عنوان انجيل روشنفکري اروپايي ياد کرده اند.1 او در اين کتاب با تاکيد بر اين امر که تمام دانش بشر تنها و تنها از راه تجربه به دست مي آيد و همچنين نفي هرگونه اصول ثابت و پيشيني که در اعتقادات عامه وجود دارد و همواره در طول تاريخ انديشه تا آن زمان درست انگاشته شده بودند، مي کوشد نشان دهد از آنجا که تجربه بشر محدود به امور پيرامون اوست، لذا هرگز نمي تواند به ماهيت حقيقي امور مختلف پي ببرد. به اين ترتيب، او امکان هرگونه شناخت حقيقي و واقعي را که بتواند منجر به اعتقاد و ايمان کامل شود، رد مي کند. در نهايت با دلايلي که در کتاب «نامه يي در باب تساهل» بيان مي دارد موفق مي شود بذر تساهل و رواداري مذهبي و سياسي را در جامعه آن روز انگلستان و حتي امريکا و ساير نقاط اروپا بپروراند. به اين ترتيب مي توان لاک را يکي از مهم ترين کساني دانست که فلاسفه يي چون کانت در بسط انديشه هاي خود وامدار اويند.

عقايد سياسي لاک که در حوزه عمل بسيار مفيد فايده واقع شده، به طور کامل در «دو رساله درباره حکومت» آمده است. اين کتاب از دو رساله تشکيل شده است. در رساله اول که از اهميت کمتري نسبت به رساله دوم برخوردار است، جان لاک به رد نظرات نويسنده يي به نام رابرت فيلمر پرداخته و دلايل خود مبني بر عدم مشروعيت حکومت هاي مطلقه را آورده است که در اينجا به بررسي آنها نخواهيم پرداخت. و اما در رساله دوم که از اهميت بسزايي حتي در زمان حاضر برخوردار است اصول عقايد خود را در دفاع از حکومت هاي قانوني و دموکراتيک بيان کرده است.لاک نيز همچون بسياري از رساله هاي سياسي، دستگاه فلسفي خود را بر پايه تفسيري که از «وضع طبيعي» ارائه مي دهد، استوار مي کند و اين درست همان نقطه يي است که ميان عقايد او به عنوان يکي از بنيانگذاران انديشه ليبرال با ديگر انديشمندان غيرليبرال تفاوت ايجاد مي کند. با نگاهي کوتاه به مفهوم وضع طبيعي نزد لاک با آنچه در مورد وضع طبيعي نزد «توماس هابز» به عنوان يکي از بزرگ ترين و تاثيرگذارترين انديشمندان سياسي وجود دارد، به خوبي مي توان به اهميت و جايگاه اين موضوع پي برد، چرا که پذيرش هر يک از اين دو نظرگاه به نتايج کاملاً متفاوتي منجر خواهد شد.

در ابتدا بايد تعريفي کلي از وضع طبيعي به دست داده شود. مي توان گفت وضع طبيعي، وضع افراد آدمي قبل از تشکيل حکومت و اجتماع سياسي است. در اين وضع افراد مساوي و آزادند. تا اينجا اختلافي ميان لاک و هابز وجود ندارد اما اختلاف از آنجا شکل مي گيرد که به بررسي وضعيت افراد در اين وضع و در جريان زندگي روزمره پرداخته شود. هابز معتقد است تنها قانوني که بر آدمي حکومت مي کند، قانون طبيعت است که همان قاعده عقلي است و قاعده عقلي نيز تنها در راستاي حفظ و بقاي انسان ها امر مي کند. از طرف ديگر آدمي را موجودي خودخواه مي داند که تنها در پي کسب منفعت خود است. در نتيجه هيچ گونه قانون اخلاقي در کار نيست تا بر اميال خودخواهانه او افسار زده و او را به رعايت حقوق ديگران وادار کند. به اين ترتيب شرايط افراد در وضع طبيعي، به گونه يي است که در آن همه افراد در جنگ با هم هستند و آدمي در اين وضعيت همواره در ترس و دلهره به سر مي برد، تا اينکه به اين نتيجه مي رسد که پاره يي از حقوق خود را به يک مقام واحد واگذار کند و آن مقام را در جايگاه قدرت مطلق قرار دهد در عوض از امنيت برخوردار شود. به اين ترتيب هابز ريشه ايجاد سازمان اجتماعي را در قراردادي مي داند که ميان افراد با يک حاکم مطلق منعقد مي شود و افراد هيچ گونه حقي در اعتراض به اين حاکم مطلق ندارند. اما لاک بر اين عقيده است که قانوني که بر طبيعت حاکم است قانوني کاملاً اخلاقي است و همين قانون بر قاعده عقلي انسان ها نيز تسلط دارد و هيچ تعارضي ميان اين دو قانون وجود ندارد. در نتيجه در وضع طبيعي نه تنها جنگ همه با همه برقرار نيست، که برعکس افراد چون در کارهاي خود همواره از قاعده عقلي پيروي مي کنند و اين قاعده نيز به نوبه خود تحت نفوذ قانون اخلاقي طبيعت است، زندگي به خوبي در حال گذر است و کسي به حقوق ديگران تجاوز نمي کند. چه بر اساس قانون طبيعت همه با هم برابر و از حقوق مساوي برخوردار هستند و کسي حق ندارد براي آسايش خود به اموال و جان ديگران تجاوز کند. «وضع طبيعت قانوني دارد که بر آن حکومت مي کند و آن قانون طبيعت است و قانون طبيعت چيزي جز عقل نيست و عقل که قانون طبيعت است به آدمياني که با او شور کنند خواهد گفت چون آدميان هريک با ديگري مساوي و مستقل و آزادند، هيچ يک نبايد به ديگري در جان و دست و پا و مال و ملک آسيب برساند.»2

بنابراين وضع طبيعي در نظر لاک وضعي نيست که در آن هر فرد با فرد ديگر پيوسته در حال جنگ باشد. ديده مي شود دستگاه هاي فلسفي هابز و لاک بر دو پايه مختلف بنا شده است. دستگاه هابز، دستگاه عقلي است و دستگاه لاک، دستگاه اخلاقي.3

لاک نيز مانند هابز معتقد است مردم در وضع طبيعي از امنيت کامل برخوردار نيستند در نتيجه قدرت واحدي را ايجاد مي کنند و در اين راه از برخي از حقوق خود نيز مي گذرند. اما از آنجا که مردم خود داراي قدرت مطلق نيستند پس نمي توانند چنين قدرتي را به حکمران واگذار کنند زيرا در اين صورت نفس عمل آنها زير سوال مي رود.

«مثل آن بود که وقتي افراد، وضع طبيعي را ترک کرده بودند... رضا داده بودند که همه آنها به جز يک نفر، زير حکومت قانون باشند اما آن يک نفر هنوز آن آزادي را که در وضع طبيعي داشت حفظ کند و قدرت را هم با آن توام کند و بي وحشت و ترس، هرچه هوس دارد بکند.»4

بنابراين در اجتماع سياسي مورد نظر لاک، حکمران از قدرت مطلق برخوردار نيست و قدرتش محدود است. يکي ديگر از راهکارهايي که لاک براي محدود کردن قدرت مورد استفاده قرار مي دهد «تفکيک قوا» است. البته نظريه تفکيک قوا نزد لاک با تعريف کنوني آن متفاوت است چرا که او قوا را به سه قوه مقننه، مجريه و قوه عاقد تقسيم مي کند که در اين بين قوه مقننه از قدرت بيشتري برخوردار است و قوه عاقد نيز مربوط به جنگ و صلح و بستن پيمان و... است.

از طرف ديگر لاک قدرتي را که در اختيار دولت قرار دارد، امانتي مي داند که از طرف مردم به آن واگذار شده و هرگاه در حفظ اين امانت کوتاهي کند يا قصد سوءاستفاده از آن را داشته باشد و آن را جهت محدود کردن آزادي هاي سياسي، اقتصادي و عقيدتي مردم به کار گيرد، مردم حق خلع دولت و جايگزيني آن را خواهند داشت. در همين راستا يکي از اصول مشهور لاک نظريه «طغيان مردم عليه دولت» است که بر اين اساس هرگاه دولت در مقابل راه هاي مسالمت آميز مردم جهت خلع خود مقاومت کند، مردم مي توانند از هر وسيله يي جهت واژگون کردن دولت استفاده کنند. اهميت اين اصل در اين است که تا پيش از اين طبق آموزه هاي هابز مي پنداشتند چنانچه مردم عليه حکومت طغيان کنند، اوضاع نابساماني ايجاد خواهد شد و

هرج و مرج همه جا را فراخواهد گرفت. البته انقلاب شکوهمند انگلستان که بدون خونريزي و هرج و مرج به وقوع پيوست، تاييدي بود بر نظريه لاک.

پي نوشت ها؛----------------------------

1-ردهد، برايان، «از افلاطون تا ناتو»، مترجمان مرتضي کاجي و اکبر افسري، انتشارات آگه، ص 198

2- قطعه 5 از «رساله دوم درباره حکومت» نوشته جان لاک که در کتاب «آزادي فرد و قدرت دولت» نوشته محمود صناعي، انتشارات هرمس به چاپ رسيده است.

3- صناعي، محمود، «آزادي فرد و قدرت دولت» انتشارات هرمس، ص 87

4- قطعه 93 از «رساله دوم درباره حکومت» نوشته جان لاک که در کتاب «آزادي فرد و قدرت دولت» نوشته محمود صناعي، انتشارات هرمس به چاپ رسيده است

نقل از روزنامه اعتماد، یکشنبه 3 خرداد 88

فلک بر گردنم زنجیر داره

2009-05-25T21:42:00.001-07:00

اصل مجسمه در باغ هنر، خانه هنرمندان نگهداری میشود. متاسفانه سازنده اثر معرفی نشده. ولی همذات پنداری خاصی با این اثر دارم!

اسم، فامیل، ...

2009-05-25T21:39:00.000-07:00

در راستای اینکه در ایام جوانی یک بازی می کردیم که در آن اسم و فامیل و شهر و حیوان و شیئی و فیلم و گاهی چیز های دیگری را هم اضافه می کردیم، در متن امشب افرادی که به نحوی به انتخابات مربوط بوده یا حتی نامربوط هستند، در مسابقه شرکت و موارد مذکور را در مورد آنها گفته ایم: موارد گفته شده شامل: اسم، فامیل، شهر، میوه، حیوان، شیئی، فیلم و کشور است.

توضیح: قبلا در مسابقات مان معمولا همه چیز با یک حرف شروع می شد، ولی حالا با هر رفی ممکن است شروع بشود

محمود، احمدی نژاد، ارادان، گوجه فرنگی، توضیح لازم نیست، هاله، میهمان مامان، ونزوئلا

رحیم، مشائی، تل آویو، پرتقال یافا، طوطی، دستمال، ویلن زن روی پشت بام، اسرائیل

غلامحسین، الهام، علی آباد، خاکشیر، مورچه سواری قرمز، دمپایی ابری، رام کردن زن سرکش، بحرین

فاطمه، رجبی، جمکران، فلفل قرمز، مورچه خوار، وردنه، غریزه فرعی، مجددا جمکران

مجتبی، ثمره هاشمی، کرمان، دستنبوی تلخ، شترگاوپلنگ، صندوق، مرد نامرئی، کره شمالی

محمد علی، ابطحی، منطقه آزاد تجاری کیش، تربچه، گربه مرتضی علی، آچار فرانسه، همه مردان رئیس جمهور، خیلی خارج

مهدی، کلهر، لس آنجلس، آناناس، مرغ عشق، بیگودی، جوانان زیر آفتاب، آمریکا

عبدالکریم، سروش، حسن آباد بوستون، سنجد، پرنده خارزار، ذره بین، آگراندیسمان، یونان

مهدی، چمران، بیروت، نارگیل قبل از اپیلاسیون، جغد، بیل، مدرسه پیرمردها، لبنان

باقر، قالیباف، طرقبه، زردآلو، آهوی ضامن دار، هواپیما، ارتفاع پست، فرانسه

فائزه، هاشمی، رفسنجان، پسته، دوچرخه، فتنه چکمه پوش، انگلیس

زهرا، رهنورد، نیشابور، انار، اسب، روسری گل منگلی، بانو، ایران

صادق، محصولی، ارومیه، موز چیکیتا، راسو، اسکناس، میلیونرزاغه نشین، سومالی

علی، کردان، ساری، پوست خربزه، آفتابپرست، مدرک تحصیلی، مرد عوضی، علی آباد آکسفورد

میرحسین، موسوی، تبریز، هندوانه بدون شرط چاقو، لاک پشت، تابلو، مردی که نمی خواست سلطان باشد، شوروی

محسن، رضایی، آبادان، یه تشت خرما، گودزیلا، تانک، جنگ و صلح، خاورمیانه

سید محمد، خاتمی، یزد، هلو، گربه کوچولو، عطر، مرد بارانی، سوئیس

احمد، جنتی، هگمتانه، کیوی، دایناسور، آفتابه آنتیک، ژوراسیک پارک، بابل

غلامحسین، کرباسچی، اصفهان، به، خرگوش، بزرگراه، خداحافظ تهران، سوئد

عطاء الله ، مهاجرانی، اراک، سیب، ماهی قزل آلا، کتاب، مردی که زیاد می دانست، مصر

مهدی، کروبی، الیگودز، کدو حلوایی، پنگوئن، دهل، آسمانخراش جهنمی، افغانستان

لینک مطلب

پنجره ها رو ببندید

2009-05-24T20:24:00.000-07:00

در موضوع مهمی است و وقتی مهم تر می شود که بسته باشد و از آن مهم تر وقتی است که قفل باشد و مهم ترین حالت اینکه کلید هم گم شده باشد، گاهی اوقات ممکن است برق قطع شده باشد یا ممکن است تلویزیون روشن باشد، یا روزنامه جلوی چشم مان باشد، و ما روزنامه را نگاه کنیم. به نظر من در هر حال فرق می کند، در کدام حال؟ در این حال که چه کسی رئیس جمهور باشد و وقتی در را باز می کنیم وارد شهری بشویم که رئیس جمهورش احمدی نژاد است، یا موسوی است، یا کروبی است یا محسن رضایی است. ممکن است بخواهید محسن رضایی را فاکتور بگیرید، ولی من که قصد فاکتور گرفتن او را ندارم. سووال من این است: " در هر حالتی وقتی فلانی رئیس جمهور است و فلان کار را می کنیم چه می گوئیم؟

پنجره رو باز می کنیم بعد چی می گیم؟

اگر احمدی نژاد رئیس جمهور باشد: عجب بوی گندی می آد پنجره رو ببند!

اگر رضایی رئیس جمهور باشد: این صداها چیه؟ این دفعه کی ها حمله کردن؟

اگر کروبی رئیس جمهور باشد: پنجره رو واکن بپریم پائین که دارن می آن.

اگر موسوی رئیس جمهور باشد: پنجره رو وا کن هوای تازه بیاد!

در رو باز می کنیم و وارد خونه می شیم و بعد چی می گیم؟

اگر احمدی نژاد رئیس جمهور باشد: همه موفق شدن برگردن خونه؟

اگر رضایی رئیس جمهور باشد: سینه خیز اومدم، باید برم حموم.

اگر کروبی رئیس جمهور باشد: چه حالی می ده آدم بعد از شیش ماه برگرده خونه اش.

اگر موسوی رئیس جمهور باشد: شام چی داریم؟

روزنامه رو باز می کنیم، بعد چی می گیم؟

اگر احمدی نژاد رئیس جمهور باشد: باز این مرتیکه زر زده!

اگر رضایی رئیس جمهور باشد: واه! این چرا این جوری حرف می زنه؟

اگر کروبی رئیس جمهور باشد: خدا رو شکر آزادشون کردن.

اگر موسوی رئیس جمهور باشد: خدا رحمتش کنه، بالاخره مشتی قربونعلی فوت کرد.

تلویزیون رو باز می کنیم بعد چی می گیم؟

اگر احمدی نژاد رئیس جمهور باشد: بابا خاموشش کن این لعنتی رو!

اگر رضایی رئیس جمهور باشد: ساکت باش، ببینیم امروز کجا رو زدن؟

اگر کروبی رئیس جمهور باشد: بالاخره بعد از چهار ماه اسم رئیس جمهور رو آوردن.

اگر موسوی رئیس جمهور باشد: مهران مدیری هم دیگه پیر شده ها!

وارد اینترنت می شیم بعد چی می گیم؟

اگر احمدی نژاد رئیس جمهور باشد: این که همه اش فیلتره!

اگر رضایی رئیس جمهور باشد: جون، عجب این یارو خوشگله!

اگر کروبی رئیس جمهور باشد: فکر کنم نیم ساعتی رفع فیلتر بشه، بعد دوباره بسته بشه.

اگر موسوی رئیس جمهور باشد: وای، چقدر آفلاین دارم!

وارد میوه فروشی می شیم، بعد چی می گیم؟

اگر احمدی نژاد رئیس جمهور باشد: میوه دارین؟

اگر رضایی رئیس جمهور باشد: می شه اینا رو بردارم؟

اگر کروبی رئیس جمهور باشد: اینا رو برمی دارم بعدا می آم حساب می کنیم؟

اگر موسوی رئیس جمهور باشد: اینایی که برداشتم چقدر می شه؟

در نوشابه رو وامی کنیم، بعد چی می گیم؟

اگر احمدی نژاد رئیس جمهور باشد: فدای لب های تشنه ات!

اگر رضایی رئیس جمهور باشد: دارم از تشنگی می میرم!

اگر کروبی رئیس جمهور باشد: عجب گازی داره!

اگر موسوی رئیس جمهور باشد: نوش جان!

در توالت رو باز می کنیم و می ریم تو و بعد چی می گیم؟

اگر احمدی نژاد رئیس جمهور باشد: بشینیم یه ذره به مملکت فکر کنیم و زور بزنیم.

اگر رضایی رئیس جمهور باشد: بابا زور نزن، می آم بیرون!

اگر کروبی رئیس جمهور باشد: آب چرا نیست، این سنگ ها چیه؟

اگر موسوی رئیس جمهور باشد: باز که یارو سیفون نکشیده بود.

تلفن خونه زنگ می زنه، به شوهرمون نگاه می کنیم و قبل از برداشتن تلفن چی می گیم؟

اگر احمدی نژاد رئیس جمهور باشد: برنامه رفتن مون جور شد.

اگر رضایی رئیس جمهور باشد: اه، تلفن ها کار می کنه.

اگر کروبی رئیس جمهور باشد: فکر کنم احضار شدی؟

اگر موسوی رئیس جمهور باشد: اگر عمه ام بود من نیستم، حوصله روده درازی ندارم.

می ریم مطب دکتر سلام می کنیم، بعد چی می گیم؟

اگر احمدی نژاد رئیس جمهور باشد: مخم سوت می کشه!

اگر رضایی رئیس جمهور باشد: بالا پائین شدم!

اگر کروبی رئیس جمهور باشد: کبود شده تنم توی دانشگاه!

اگر موسوی رئیس جمهور باشد: سرم درد می کنه!

تشبیه هواداران موسوی به هیتلر

2009-05-24T20:00:00.000-07:00

همزمان با حضور هزاران نفر در ميتينگ انتخاباتی اصلاح طلبان طرفدار ميرحسين موسوی که با حضور محمد خاتمی روز شنبه در تهران برگزار شد، رسانه های حامی احمدی نژاد حملات خود به میرحسین موسوی را تشديد کردند.

در شدیدترین حمله عبدالرضا داوری معاون خبرگزاری دولتی ايرنا، ضمن حضور در برنامه زنده تلويزيونی"رو در رو" در شبکه "خبر" انتخاب رنگ مشخص ـ سبز ـ توسط ستاد موسوی را با شگردهای تبلیغاتی هیتلر قیاس کرد.

وی که در شمار حاميان محمود احمدی نژاد است اظهار داشت: "امروز خیلی از کاندیداها از روش‌ها و برنامه‌هایی در تبلیغات‌شان استفاده می‌کنند که جامعه را ملتهب، تیره و تار می‌کنند. آنها اخبار کذب منتشر می‌کنند یا با روش‌هایی که لطمه می‌زنند جامعه را دچار آسیب می‌کنند. مثلا از رنگ‌هایی بهره می‌گیرند که برای نمونه می‌توان به تبلیغات هیتلر در آلمان نازی اشاره کرد. او از طرفدارانش خواست که لباس قهوه‌ای بپوشند و همین کار باعث چنددستگی در میان مردم کشور شد."
اظهارات اين حامی احمدی نژاد با واکنش محمد سلطانی فر استاد ارتباطات در همان برنامه مواجه شد که با اشاره به توزيع پول و وعده های مالی- انتخاباتی دولت نهم به مردم، گفت: "این پیامد خیلی از مسائلی است که قبلا از سوی دیگران استفاده شده و شکل گرفته است، وقتی عده‌ای که به قدرت رسیده یا نرسیده در دولت یا جاهای دیگر وعده مادی و پول مستقیم به مردم می‌دهند." سلطانی فر افزود: "وقتی عده‌ای در فضای آسمانی وعده و شعار دادند، عده‌ای هم حالا می‌گویند ما چرا نکنیم؟"

همچنین، پایگاه اینترنتی "قلم" سايت انتخاباتی حاميان ميرحسين موسوی در واکنش به حمله طرفداران احمدی نژاد نوشت: "در حالی که دولت نهم و حامیانش از همه امکانات رسانه‌یی کشور و امکانات ملی برای توجیه عملکرد پر ایراد خود در چهار سال گذشته بهره گرفته و با وارونه جلوه دادن بسیاری از حقایق و ارائه اطلاعات نادرست و غیرشفاف و بهره گرفتن از شیوه‌های پوپولیستی تلاش دارند افکار عمومی را تسخیر کنند، به ساده‌ترین و کم‌هزینه‌ترین ابزار تبلیغاتی رقبا نیز می‌تازند تا مگر این تبلیغات ریشه‌دار بر تمام تلاش‌های پرهزینه آنها غلبه کند."

سايت ميرحسین موسوی با اشاره به اينکه "حامیان کج سلیقه دولت نهم که سابقه‌ای آشکار در تخریب رقبای خود دارند و در این راه ذبح اخلاق برایشان رویه است، به شیوه‌های گوناگون در تخریب این انتخاب می‌کوشند و روزی آن را مخملی می‌خوانند و روزی دیگر غربی و در آخرین حمله با نماد فاشیست‌های آلمان مقایسه کردند" تاکيد کرد که ترس حاميان احمدی نژاد و دولت نهم "از آن روست که رسانه‌‌ی بی‌صدای «سبز» بر رسانه‌ها و ادعاها و تبلیغات پرسروصدای جریان حامی دولت غلبه کند."

میرحسین حرف دشمنان اسلام را زد

در واکنشی دیگر سايت رجا نيوز از حامیان سرسخت احمدی نژاد نيز گرهمايي طرفداران موسوی و خاتمی در دوم خرداد را "کلکسیون اهانت به رئیس‌جمهور" نامید و افزود: "برنامه عصر روز شنبه ورزشگاه آزادی تهران عملاً به کلکسیون فحاشی و اهانت به دکتر احمدی‌نژاد تبدیل شد."

اين سايت اظهارات برخی از هنرمندان و چهره های فرهنگی، اجتماعی در گردهم آیی فوق را توهين به احمدی نژاد عنوان کرد و نوشت: "در این مراسم، حميد فرخ نژاد بازيگر با بيان اينكه نبايد اشتباه ‏4‏ سال گذشته را تكرار كرد، اظهار داشت ما طي ‏4‏ سال گذشته به كتك خوردن عادت كرده بوديم‏." سايت طرفدار احمدی نژاد اظهارات کيومرث پور و کامبوزيا پرتوی دو کارگردان سينما در همايش طرفدران موسوی را نیز به عنوان موارد ديگری از توهين به رئيس جمهور ذکر کرد، و یادآور شد که کامبوزيا پرتوی در اين همايش گفته "طي ‏4‏ سال گذشته يك آدم كوچولو من را كوچولو كرد‏."

رجا نیوز اشاره ای به حضور عاتقه صديقي همسر محمد علی رجايي نخست وزيرجان باخته ايران که هواداران محمود احمدی نژاد وی را پیرو راهش می دانند، و نیز خانواده‌هاي همت، باكري و جهان‌آرا از بزرگ ترین فرماندهان جنگ در همایش طرفداران میرحسین موسوی نکرد.

همسر محمد علی رجايي در همايش اصلاح طلبان در حضور هزاران نفر اعلام کرد: "اگر چه ميرحسين خود مستقل و شخصيتي برجسته است اما اگر قرار باشد شهيد رجايي به عنوان الگوي پذيرفته شده بين مردم شبيه‌سازي شود، نزديك‌ترين فرد از نظر شخصيت، مديريت، بينش سياسي، ‌اجتماعي، ‌اقتصادي و مردمي بودن شخص ميرحسين موسوي است."

سرانجام آنکه حسين شريعتمداری، نماينده ولی فقيه در روزنامه کيهان، طی سرمقاله روز يک شنبه خود، ميرحسين موسوی را به "سياه نمايي" عليه دولت احمدی نژاد متهم و ادعا کرد که آنچه ميرحسين موسوی در اولين برنامه تلويزيونیش در مورد تورم و گرانی و وضعيت خراب اقتصادی کشور بيان کرده "دقیقاً و بی‌ کم و کاست همان جملاتی بوده که دشمنان تابلودار اسلام و انقلاب طی چند سال اخیر علیه احمدی‌نژاد بر زبان و قلم آورده و هنوز هم می‌آورند."

بيانيه استاد مصطفي ملکيان در حمايت از مهندس ميرحسين موسوي

2009-05-24T03:00:00.001-07:00

چرا مهندس موسوی؟

1. چرا در انتخابات شرکت می‌کنم؟

چرا از این حق سیاسی‌ام، که نامش حق شرکت در انتخابات است، صرف‌نظر نمی‌کنم؟ به سه دلیل که جای تفصیلشان اینجا نیست، ولی اجمالشان بدین قرار است:

الف) آیا خردپسندانه است که، وقتی که از انبوهه‌ی حقوق پرشمار حقوق سیاسی‌ای که به عنوان یک انسان و یک شهروند، باید داشته باشم فقط این یکی را دارم، این را نیز خودم از خودم مضایقه کنم؟ آیا وانهادن خودخواسته‌ی حقی که شاید مقدمه‌ای برای احقاق سایر حقوق سیاسی و اجتماعی تضییع‌شده باشد خردپذیر است؟

ب) شرکت در انتخابات یگانه‌شکل و شیوه‌ی مقابله و مبارزه‌ی سیاسی است که، در عالم اندیشه‌ی سیاسی و در ساحت افکار عمومی جهانی، احدی بر آن سر سوزنی خرده نگرفته است. و نیز

ج) یگانه شکل و شیوه‌ی فعالیت سیاسی است که هزینه‌ی اخلاقی و معنوی ندارد، یعنی مقتضی و مستلزم این نیست که از اصول و قواعد و احکام اخلاقی ذره‌ای عدول کنیم و از اخلاقی زیستن فاصله بگیریم.

2. چرا به مهندس موسوی رای می‌دهم؟

چرا، علی‌رغم اختلاف‌نظر با مهندس موسوی، در برخی از مسائل فرهنگی و سیاسی و علی‌رغم احترامی که برای شجاعت و صراحت لهجه‌ی جناب آقای کروبی قائلم، مهندس موسوی را در میان کاندیداهای موجود ریاست جمهوری، شایسته‌ترین شخص می‌دانم و به او رای می‌دهم؟ پاسخ‌گویی به این پرسش نیازمند جلب‌ توجه به یکی از درون‌مایه‌های عمده‌ی فکری من است. چنان‌که در نوشته‌ها و گفته‌های خود مدام تکرارکرده‌ام، به گمان من، بزرگترین مشکل اجتماعی و بلکه علت‌العلل همه‌ی مشکلات اجتماعی ما، که در همه‌ی نهادهای اجتماعی، اعم از خانواده، اقتصاد، سیاست، تعلیم و تربیت، حقوق، و دین، ظهور و بروز می‌یابد و همه‌ی این نهادها را از کارکرد درستشان بازمی‌دارد، نابسامانی‌های اخلاقی است.

آن‌چه در جامعه‌ی ما بیداد می‌کند (به هر دو معنای تعبیر «بیداد کردن») بی‌اخلاقی است؛ و، در این سال‌های اخیر، شدت و حدّت این بی‌اخلاقی در نهاد سیاست از همه‌ی نهادهای اجتماعی دیگر ما بیشتر شده است، و، به سبب جایگاه قدرتمند و نافذ این نهاد،‌ موجب سرعت و شتاب یافتن انحطاط اخلاقی سایر نهادها نیز شده است. در این نهاد، به جای صداقت تزویر و فریبکاری، به جای مدارا و بردباری خشونت و تندی، به جای عقلانیت و استدلال‌گرایی غوغاسالاری و هیاهوگری، به جای واقع‌بینی توهم‌زدگی، به جای مسئولیت‌پذیری و اعتراف به خطای خود عقل کل جلوه‌ دادن و مشکلات را ناشی از کارشکنی دشمنان قلمداد کردن، به جای سعه‌ی صدر تنگ‌نظری، به جای اعتدال افراط و تفریط، به جای دوراندیشی نزدیک‌بینی، به‌ جای حرمت نهادن به آگاهان و نیک‌خواهان بی‌ادبی و هتاکی به آنان، به جای وفای به عهد عهدشکنی، به جای بخشایشگری کین‌ورزی و کینه‌توزی، به جای خوش‌رویی ترش‌رویی، به جای انصاف تبعیض، و به جای نقدپذیری خودشیفتگی و معصوم‌نمایی نشسته‌است. بر اساس هیچ معیار و میزان اخلاقی و از منظر هیچ نظام اخلاقی، چه دینی و چه غیردینی، اوضاع و احوالی که در نهاد سیاست ما برقرار است پذیرفتنی و قابل تصویب و تأیید نیست. خطرخیزترین پیامد این بی‌اخلاقی سیاسی بی‌اعتمادی ملت به دولت است.

بر این مبنا، آنچه، امروزه، بیش از هر چیز دیگر و بیش از هر زمان دیگر، بدان نیازمندیم اخلاقی‌سازی عالم سیاست و است؛ و این کاری است که از انسانی اخلاقی چون مهندس موسوی ساخته است. برای اخلاقی بودن مهندس موسوی محک و سنجه‌ای بهتر از این‌که وی، با آن‌که می‌داند که یکی از کارآمدترین و دردسترس‌ترین وسایل برای جلب و جذب آراء مردم دادن وعده‌های شیرین و دلفریب است، خود را عالماً و عامداً از این ابزار محروم می‌کند؟ برای اثبات صداقت وی همین کافی نیست که، چون، از سویی، عمل به وعده‌های انتخاباتی را وظیفه‌ی اخلاقی خود می‌داند و، از سوی دیگر، یقین دارد که به اکثر آن وعده‌های شیرین و دلفریب نمی‌توان عمل کرد، وعده‌ دادن‌های خود را به حداقل رسانده است؟ آیا کاری آسان‌تر از دادن وعده‌های انتخاباتی شیرین به زنان، جوانان، دانشجویان، دگراندیشان، فقرا و محرومان، اقلیت‌های دینی و مذهبی، و اقوام ایرانی و کاری دشوارتر از عمل به آن وعده‌ها هست؟ کسی که صادقانه عزم جزم کرده باشد که به وعده‌هایی که، در موسم انتخابات، به هم‌وطنان خود می‌دهد عمل کند، آیا، در وضع و حال کنونی، چاره‌ای جز کم وعده دادن دارد؟

چنین شخصیت اخلاقی‌ای است که رئیس‌جمهور شدنش، شرط لازم، و البته نه کافی اخلاقی شدن نهاد سیاست است و همان کسی است که می‌تواند، به مدد تدبیر و حسن مدیریت خود، بی‌اعتمادی ملت به دولت را به حداقل ممکن برساند. اعتمادبرانگیزی شخصیت‌های اخلاقی‌ای مانند مهندس موسوی را دست‌کم نگیریم. در اوضاع و احوالی که سدی از بی‌اعتمادی در میان ملت و دست‌اندرکاران نهاد سیاست قد برافراشته است، رئیس‌جمهوری شخصی صادق، بافضیلت، و اعتمادبرانگیز کمترین کاری می‌تواند کرد- و خود کار بسیار سترگی است- احیای مجدد اعتماد میان ملت و دولت و، در نتیجه، اعاده‌ی اتحاد ملی است.

با رای به مهندس موسوی به سیاست‌ورزی اخلاقی رای می‌دهم.